}
Traveling is tasting the world ( Henny Bröcheler)
www.worldtravellers.be
 
If you cannot read Dutch, you can choose any language with the google translate tool

Namibië 2018

 


 
De visgronden zijn hier nog rijk want drie weken geleden is er weer een vissersboot (Japanse) op de rotsen gelopen. De Skeleton kust is vermaard omwille van de vele scheepswrakken langs de kust. Sommige liggen nu al op het land omdat de permanente aanvoer van zand uit de woestijn de zee terug heeft gedreven. Wij zijn daarnet een onfortuinlijk Angolese vissersboot gaan zien die vlakbij het strand hier tien jaar geleden is vastgelopen.

De meeste overblijfselen van boten liggen verder naar het noorden in het nationaal park Skeleton Coast Park, dat begint ten noorden van Torra bay. Daar moet je een vergunning voor aanschaffen en op voorhand de camping reserveren, en de opening- en sluitingstijden respecteren! En 200 km heen en 200 Kl terug in mul zand met onze brandstof voorraad is een te groot risico om te nemen zeggen ons de vissers. Niet doen dus. En gelukkig maar want het laatste benzinestation dat we hadden moeten vinden, volgens onze kaarten, aan mile 108 bestaat niet!
nummerplaat van Namibië
De grens van Namibië

Weer een grensovergang

Eens de grens over in Namibië is het gevoel er weer. Wij zijn in een ander land aangekomen. Vreemd hoe de landschappen kunnen verschillen langs beide kanten van de grens. Een eerste opgave bij het oversteken van een grens is zorgen voor baar geld en Sim kaarten. Aan de grens zelf is dit niet mogelijk, wat verder aan het Shell tankstation zou dit mogelijk moeten zijn. Samen met de familie Canadezen - die in Montreux wonen - rijden we het tankstation op. Een aangename verrassing bij de pomp, benzine kost hier 16% goedkoper dan in het nabuurland Zuid Afrika. En voor onze dorstige FJ is dat welkom voor de geplande zes duizend kilometer die we in Namibië zullen rijden de volgende twee maanden. Ja, we hebben onze reisroute gewijzigd, wij blijven hoofdzakelijk in Namibië deze keer en de west kant van Botswana doen we volgende etappe, volgend jaar bij leven en welzijn.

De oranjerivier vormt de scheiding tussen Zuid Afrika en Namibië

Oranje rivier

Noordoewer aan Oranje rivier is onze eerste etappeplaats. Deze rivier, 2.160 km lang, is de langste rivier van Zuid Afrika. Zijn bronnen liggen in de Drakensbergen op de grens met Lesotho en vormt bij het einde de natuurlijke grens tussen Zuid Afrika en Namibië. Het is een favoriete vakantieplaats van vele Zuid Afrikaners uit de West Kaap,provincie.
Er is nog wat water in de rivier maar dat is een fractie van het debiet in de zomermaanden. En bij ontij moet de rivier gigantisch zijn. De laatste dertig jaar gebeurde het tweemaal dat de acht meter hoger gelegen camping verwoest werd.
Het weinige water dat nu nog langzaam zijn weg naar de oceaan vindt, wordt op vele plaatsen afgetapt voor irrigatie. De Zuidelijke oever, dat is Zuid Afrika, is hier afgezoomd door een rotsmassief het is dus vooral Namibië die de rivier gebruikt.

Eenzame wegen
 
 
een video over onze eerste dagen in Namibië
 
Bij Aussenkehr, twintig kilometer verder van onze tweedaagse verblijfplaats wordt dankzij de bevloeiing hop en wijn verbouwd. De wijngaarden zijn immens. De wijnboeren hebben er hier (nog) geen toeristische trekpleister van gemaakt want men kan nergens bij de wijnboeren terecht voor een proeverij of uitleg.
Vreemd is dat die aanplantingen liggen, in het op de kaart groen gekleurd Aussenkehr Nature Reserve.

er wordt hier wijn verbouwd

Vis rivier kloof (Fish River Canyon)

16 maart. Wij hebben de asfaltwegen al een tijdje verlaten, al van bij Aussenkehr, en rijden op brede stofferige grindwegen. Soms zijn die zwaar geribbeld maar tot nog toe zijn de meeste zo glad als asfalt, althans voor de comfort vering van de FJ.
We rijden naar onze volgende verblijfplaats. Ai Ais - Brandend water in de lokale taal - aan de oever van de Vis rivier die hier uitmond in de Oranje rivier is een bekende toerisischet trekpleister. Het is een smalle en korte vallei waarin het resort is gebouwd, ook als eens verwoest in 2003 door een vloedgolf. Brandend water verwijst naar de aanwezigheid van een warmwaterbron. Het is een mooie afdaling (800 m naar. 160 m) door het bergmassief om tot bij de vis rivier te komen.

we gaan kamperen in Ai Ais Hot Spring resort - hier worden we ingeschreven

Het was er heet! Overdag 35°, dat valt nog mee maar om 20 uur nog steeds 34°. Enkel tegen de ochtend een wat aangenamer klimaat van 24°. Dat is dus geen plek om lang te verblijven en na twee dagen kramen we hier op. Slechts 60 km moeten we rijden tot in Hobas en van daaruit kunnen we de verschillende uitkijkposten over de Vis rivier canyon bezoeken.

Toeristische brochures prijzen die canyon aan als de grootste van Afrika en de tweede grootste van de wereld. Weeral gelogen dus. ( zie mijn commentaar eerder toen we de Blyde rivier kloof in noord oost Zuid Afrika bezochten)
De vergezichten over de Vis rivier kloof, die zelf nog in een kloof ligt, zijn spectaculair. Het weinige water diep in de kloof is roodbruin gekleurd net als de rotsen. Niet ver hiervandaan, aan de andere kant van de canyon, zijn rotstekeningen gevonden die 28.000 jaar oud zijn!

GT time terwijl er gewerkt wordt - Dirk met de drone en Lieve aan de website
Voor meer foto's van onze rit van Oranjerivier naar Fish canyon klik hier

Naar Aus

In Hobas betalen we toegang tot het nationaal park en dat is meteen ook de kampeerplaats waar we zullen overnachten. Een gebouw en een restaurant, een klein zwembad en een kampeerterrein met veel bomen dat is Hobas. Een kleine oase in de woestijn. Van hieruit loopt een ruwe grindweg naar een paar uitzichtpunten 12 kilometer verder aan de rand van de Vis rivier canyon.

op weg naar Fish River Canyon kwamen we een Gemsbok of Orix tegen
De mooie Fish River Canyon
Voor meer foto's van de Fish River Canyon klik hier
 
 
onze video van de Fish River Canyon


Vanaf hier rijden we naar het dorpje Aus dat ligt op de weg van Keetmanshoop naar Lüderitz pal langs de geasfalteerde B4. Een rit van 360 km. Deze route naar Aus brengt ons opnieuw door desolate landschappen en een paar keer kruisen we een tegenligger met meestal ook een tent op het dak. Op 60 km van Keetmanshoop moeten we schuin naar links. We twijfelen of de gps het wel bij het goede eind heeft maar de papieren landkaart bevestigt dat de weg naar Seeheim loopt. Die piste lijkt niet bereden te worden en na 500 meter moeten we zelfs een diepe greppel over, recente regens hebben een dwarse goot over de weg gecreëerd. De ribbels op de grindweg zijn XXL, 5cm en meer! Ik probeer de snelheid boven de 70 km/u te houden want dan is het gedaver het minst. Maar met zulke snelheden zijn verzakkingen of uitstekende rotsen en bulten een zware belasting voor de FJ.

op gravelwegen krijg je wel wat stof te slikken

Hier is lange tijd geen onderhoud gebeurd en te zien aan de rijsporen is er weinig verkeer. Misschien is het daardoor dat we een paar keer enkele struisvogels voor de FJ zien en ook een eenzame Oryx. 50 km stresserende kilometer verder komen we in Seeheim aan. En Seeheim is een hotel groot, een hotel dat in een klein dal ligt en eruit ziet als een middeleeuwse burcht.

struisvogels op de weg

We zijn nu op de B4 en dat is een goede asfaltweg. Langzaam stijgt de weg richting Aus want dit dorpje ligt op 1.500 meter hoogte. Het is nog maar pas namiddag als we Aus zien liggen tegen de flank van een rotsmassief. Dit dorp telt een paar honderd inwoners, er is zelfs een kerk en een modern hotel. De enige winkel naast het tankstation en garage verkoopt er autobanden, metaalwaren tot souvenirs en basis etenswaren. Na lang zoeken vinden we UHT melk, de prijs is meer dan het dubbele dan wat we normaal betalen, iets meer dan 2 € de liter.

op weg naar Aus reden we door een ongelooflijk mooi landschap
mooi gekleurd landschap
voor meer foto's van onze rit van Ai Ais naar Aus klik hier
 
 
waarschuwingen in de toiletten.....baboons....slangen...

De wilde paarden van Aus

We hebben ingecheckt bij Klein Aus Vista. Dat is een chique resort 6 km ten westen van Aus. Op het grote domein van het resort ligt 3 km verder tussen de rotsheuvels een mooie kampeerplaats en 7 km verder nog hoger is er het Eagles nest. Het resort werkt mee aan een project om de wilde paarden te helpen overleven sinds de grote droogte van 2015.
Over het bestaan van de paarden in de woestijn bestaan er verschillende theorieën.

de wilde paarden

- De rijke Duitse burgemeester van Lüderitz kweekte eerst paarden voor de diamantmijnen en later ook voor wedstrijden maar verloor al zijn rijkdom tijdens de economische crisis in Europa en als gevolg daarvan werden de paarden verwaarloosd en kwamen ze in de vrije natuur terecht.
- In 1915, tijdens de WO1 vochten de Zuid Afrikaanse troepen die met 10.000 man en 6.000 paarden gekazerneerd waren in de omgeving van Aus, tegen de vluchtende Duitse troepen uit Lüderitz. Toen ze de Duitsers tot overgave gedwongen hadden zou in de verwarring een deel van de paarden ontsnapt zijn. Later zouden die zich vermengd hebben met deze van Lüderitz.

De paarden hebben zich op verassende wijze aangepast aan de barre woestijnomgeving. Ze leven nu in groepen met een complexe sociale structuur en hebben slechts een drinkplaats een boorput die tot de jaren zestig werd gebruikt om de stoom locomotieven te voorzien van vers water. Daardoor moeten ze afstanden afleggen van meer dan 20 km. Hun aanpassingsvermogen is dermate dat ze tot 72 uur zonder drinken kunnen zijn. Hun aantal varieert met de jaren. Wanneer er voldoende regenval is kan de kolonie tot meer dan 200 individuen tellen, in grote droogtes valt hun aantal terug tot soms maar 85.

In de droge periodes worden ze ondersteund door de bevolking. Hooibalen worden op verschillende plaatsen gelegd als voer maar niet alle paarden eten ervan. Sinds 2015 is er een grote droogte en daardoor staat het voortbestaan onder druk, geen enkel veulen is sindsdien in leven gebleven. En dan is er nog het probleem van de oprukkende hyena’s...

ze komen om de 3 dagen drinken aan deze kunstmatige waterhole
 
het station van weleer, daterend uit de jaren 1800

Lüderitz

Dit havenstadje aan de oceaan is een eerste vestigingsplaats van de Duitsers die in de 19de eeuw het land ingenomen hebben na een akkoord met de Engelsen in Walvisbaai. We wilden er een dag verblijven maar hebben daarvan afgezien. Te veel wind en de maar matige temperaturen van maar 24° overdag.
Lüderitz ligt aan de noordelijke grens van het Sperrgebiet. Dat is een strook land tot 100 km landinwaarts die gaat van de Oranjerivier in het zuiden tot Lüderitz. Dit Sperrgebiet - verboden gebied - werd destijds door de Duitsers ingesteld omdat er belangrijke diamant vondsten werden gedaan.

het fameuze "Sperrgebied"

Kolmanskop, een spookdorp, ligt langs de B4 op 15 km voor Lüderitz en was een voormalig diamantmijn stadje. Diamant werd hier destijds gevonden in de gravel. En bij het begin kropen gelukzoekers op handen en knieën over de terreinen, bij volle maan, om de fonkelende stenen te verzamelen. Kolmanskop genereert, in bescheiden mate weliswaar, nog inkomsten voor de Diamant compagnie door het entreegeld dat moet betaald worden om het dorp te mogen bezoeken.

Kolmanskop de spookstad Kolmanskop - het dorp aan de vroegere diamantmijn
vervlogen tijden
 
het mooi gelegen Luderitz
voor meer foto's van onze bezoeken klik hier

Namibie, wat geschiedenis

Sommige bronnen spreken van 27.000 andere zelfs 28.000. Dat is het aantal jaren dat er menselijke aanwezigheid is vastgesteld in Namibië. De SAN of de bosjesmannen zijn de oudste bekende inwoners van het land en ze wonen er nog. De Mana en Damara trokken later het gebied binnen en in de 14de eeuw kwamen ook Bantu stammen als de Herero, de Kavanga, de Owambo en de Twsana zich in de regio vestigen. 

In de 19e eeuw trokken de Nederlandstalige Orlams vanuit de Kaapkolonie naar Namibië. Zij waren nakomelingen van blanke boeren uit de Kaapkolonie (in het huidige Zuid-Afrika) en Nama-vrouwen. Hun kaptyn Jonker Afrikaner stichtte in 1840 de huidige hoofdstad Windhoek en domineerde een aanzienlijk deel van Namibië tot zijn dood in 1861. 
In 1878 werd Walvisbaai, een natuurlijke zeehaven, deel van de Britse Kaapkolonie en in 1884 werd op de Koloniale Conferentie van Berlijn afgesproken dat de rest van het gebied een kolonie werd van Duitsland. Het gebied werd door de Duitse kolonisatoren Duits-Zuidwest-Afrika gedoopt. 

De Herero en Nama, kwamen in het begin van de 20ste eeuw in opstand tegen deze Duitse bezetting. Generaal Lothar von Trotha, gaf het bevel om elke Herero neer te schieten. De Herero en Nama leden zeer zware verliezen: 80% van de Herero's en 50% van de Nama's werden vermoord. 
Tijdens de Eerste Wereldoorlog veroverde Zuid-Afrika Duits-Zuidwest-Afrika op de Duitsers en in 1920 werd het door de Volkenbond aan Zuid-Afrika toegewezen als mandaatgebied. Vanaf 1968 werden met het Plan Odendaal bantoestans of thuislanden gecreëerd, waarmee elke bevolkingsgroep zijn eigen reservaat kreeg. De naam van het land veranderde naar Zuidwest-Afrika.

het oorlogskerkhof in Aus - Afrikanen en Duitsers liggen hier samen
het monument waar de Duitse gevangenen verbleven en een Duits graf


in 1959 werd de South West Africa National Union (Swanu) opgericht en in 1960 de South West Africa People's Organisation (Swapo). Deze en andere bewegingen begonnen een lange oppositie tegen het apartheidsbewind en de kolonisatie. Vanaf 1966 startte de Zuid-Afrikaanse Grensoorlog en voerde Swapo, met haar gewapende tak het People's Liberation Army of Namibia, ook een gewapende opstand tegen het Zuid-Afrikaanse regime. 
De Verenigde Naties verwierp in 1946 het voorstel van Zuid-Afrika om Zuidwest-Afrika als vijfde provincie in te lijven. In 1978 nam de VN Resolutie 435 aan, waarmee Zuid-Afrika's bestuur in Namibië door de VN illegaal werd verklaard en haar aanwezigheid een bezetting werd genoemd. Het land werd opgeroepen zich terug te trekken om Namibië te verzelfstandigen. 

In 1988 werd het onafhankelijkheidsproces in gang gezet. Op 21 maart 1990 werd het land onafhankelijk en kreeg het een nieuwe naam: Namibië. Walvisbaai en enkele eilanden voor de kust van Namibië bleven wel een kolonie van Zuid-Afrika. In 1994, met het einde van het apartheidsregime in Zuid-Afrika, werden deze gebieden uiteindelijk aan Namibië gegeven.

De Angolese Burgeroorlog had een kleine impact op het leven van de Namibiërs in het noorden van het land tot het einde van de oorlog in 2002. In 1999 vond er in de Caprivi-regio een afscheidingspoging plaats door het Caprivi Liberation Army. Vanaf 2001 werd het gebied weer veilig verklaard.

we rijden in de woestijn

De mooiste route van Namibië

De snelste route van Aus naar Sesriem is 326 km lang, maar die nemen we niet. De veel mooiere weg langs het Tiras gebergte - D707 - wordt beschreven als de mooiste route van Namibië. Ze werd ons ook aangeraden door Alfons en zijn reisgezel die we ontmoetten een paar weken geleden in ZA. 

Onze eerste overnachting is de Koiimasis ranch. Daarvoor moeten we de D707 verlaten om langs een private zandweg 25 km verder de ranch te bereiken. Twee kilometer verder, aan de voet van een rots massief ligt een van de mooiste campings die we op deze tour tegenkwamen. Slechts 4 plaatsen en op behoorlijke afstand van elkaar gelegen, ervoor een zeer groot plein in grindzand, mooi afgelijnd met stenen en met een weggetje naar elke staanplaats. Alle zand was geharkt zodat er geen sporen zichtbaar waren van de voorgaande bewoners. 

de Koiimasis ranch- een van de mooiste campings die we op deze tour tegenkwamen

 


de video van onze rit door de woestijn

 

Dirk gaat zijn drone uitproberen
van uit de lucht is dit toch een mooi zicht


Vandaag, 23 maart, rijden we naar nog een exclusieve kampeerplaats. Het heeft wat moeite gekost om een plek te reserveren in een van de twee campings met elk ook maar twee staanplaatsen. Maar met wat getelefoneer en enkele mails en doorgeven van onze creditkaart gegevens is het toch gelukt.

Ook hier moeten we de openbare weg verlaten om een privé weg van 20 km te nemen naar NamibRand family Hideout. We hebben een plek op Venus, de andere twee plaatsen heten Orion. Op Venus staat al een camper waarvan de eigenaars zowat alles in beslag genomen hebben wat er op die zandige kleine plek staat. Terwijl we onze aangeboden thee slurpen komt een Suzuki aangereden. De dame had ons zien voorbijrijden en kwam controleren of we een reservatie hadden. Wij hadden er een maar we stonden niet op haar lijst! Zij moet terug naar het “office” voor controle. 

Ondertussen was ons enthousiasme over dit exclusief oord als sneeuw voor de zon gesmolten. Extreem duur (prijszetting voor een goed hotel ) en een primitief sanitair optrekje uit hout en canvas. Ondertussen hadden we al begrepen dat de Londenaar met zijn Australische dame een extra overnachting hadden gevraagd aan een zekere Marco. Maar die mijnheer was even niet te bereiken. En als de dame met de Suzuki weer komt opdagen maakt zij duidelijk dat het koppel zal moeten opkrassen want wij hebben een betaalde reservatie en zij niet!

Omdat wij toch niet overliepen van goesting voor deze dure plek heb ik voorgesteld dat zij de kosten van onze factuur zouden overnemen en dat ze op die manier niet hoefden te verhuizen.

het poortje van de prive weg naar NamidRand Desert Lodge


Wij zijn terug op de grindweg en rijden richting Sesriem. De kwaliteit van deze weg gaat van slecht naar nog slechter en wij moeten nog 110 km rijden en hopen een vrije overnachtingsplaats te kunnen vinden. Dan maar het gaspedaal wat dieper induwen en met een vaart van 90 tot 100 km/u stuiven we over de hobbelige rots en wasbordwegen een grote stofwolk achter ons achterlatend. Aan die snelheden zijn de ribbels in het wegoppervlak wat minder prominent maar is het benauwend als we door de vele veepoortjes denderen. Gelukkig zijn, meestal, de ijzeren staven in het wegdek op hetzelfde niveau als de grindweg...

Eind goed al goed, al rijdend hebben we onze bestemming licht aangepast en zijn aangekomen in de camping van een resort zo een 40 km van Sesriem verwijderd. De commentaren die we gelezen hadden over deze plek blijken correct. Wij blijven hier enkele dagen.

Wij zijn terug op de grindweg en rijden richting Sesriem....we stuiven over de hobbelige rots en wasbordwegen een grote stofwolk achter ons achterlatend
Voor meer foto's van de mooie weg klik hier

Sesriem en de toeristische trekpleister Sossusvlei

We hebben een drietal dagen genoten van rust en het zwembad bij de Elegant lodge. Een van die vele oases in de woestijn waar water is te vinden en dus leven mogelijk is.
Het is al laat op de dag als we de neus van de FJ richting Sesriem richten. Een uur later komen we aan het tankstation waar ook een camping aan verbonden is maar we hebben gekozen voor de camping binnen het nationaal park omdat we morgenvroeg voor dag en douw bij de duin 45 willen zijn voor een onvergetelijke zonsopgang. Die camping hadden we gisteren al telefonisch gereserveerd. Slapen buiten het park impliceert dat je moet wachten tot de poorten opgegaan en dat is pas om 7 uur en in het park kunnen we vertrekken om 6 uur.

Sesriem is buiten het tankstation, met bijhorende winkel en camping en de poort tot het NP en een paar kleine gebouwtjes, het enige wat hier te vinden is. Verder niets!
Mevrouw Trudy die ook onze reservatie heeft geregeld vertelt ons dat we voor de zonsondergang niet zo ver moeten rijden want de Elim duin is dichtbij en morgenvroeg moeten we bij duin 45 zijn voor de zonsopgang.

De weg tot Sossusvlei vanaf het kampeerterrein, 65 km is geasfalteerd, de laatste vijf kilometer tot aan de duin Big Dady in de vallei is een zanderige weg. De meeste toeristen laten hun auto staan aan de parking op het einde van de asfaltweg, om dan een shuttle busje te nemen naar Sossusvlei. Kwestie van niet vast te rijden in het mulle zand. Trudy heeft ons in contact gebracht met Shady. Shady is chauffeur van een van de pendeljeeps en heeft ons beloofd dat we op hem beroep kunnen doen, als we vastrijden. Een geruststelling voor Lieve, deze backup.

om de zonsondergang het mooist te zien moeten we duin Elim opklimmen - Lieve gaf het op na een uur klimmen. 😢 

Elim en andere duinen

Om een mooie zonsondergang te zien moet je moeite doen. Wij beginnen aan de klim van de duin. En dat ziet ernaar uit, een zware oefening te worden. Drie stappen zetten en een terug naar beneden glijden en op de nog steilere stroken op handen en voeten omhoog klauteren! En de duin is niet een steile klim omhoog maar er zijn ook de vele kraters. Na een uur klimmen zijn we nog niet aan de top. Die top schijnt alleen maar altijd wat verder te zijn dan we denken. Lieve geeft het op en begint aan de afdaling.

Ik vermoed dat ik de top kan bereiken maar dat blijkt na nog een kwartier klimmen niet het geval. De parkeerplaats waar we de FJ hebben achtergelaten is niet meer te zien. Maar er is een regenboog te ontwaren over de verder gelegen bergketens. Een niet alledaags zicht in een dorre woestijn.

Een regenboog, een niet alledaags zicht in een dorre woestijn
bij het afdalen van Duin Elim kwam Dirk een Oryx tegen


We zijn al voor dag en dauw wakker want we willen om 6 uur aan de poort staan om naar duin 45 te rijden, 45 km verderop, om er de zonsopgang mee te maken. Vannacht was het warm. Te warm om goed te slapen, de minste gevreesde geluiden maakten ons wakker. Zoals enkele druppels regen en het bezoek van een gemsbok.

De duin 45 helemaal tot op de top beklimmen zit er niet in, nog wat stram van de excursie op duin Elim gisterenavond. Maar op drie kwart van de top was het zicht van de opkomende zon al even spectaculair, vermoed ik. De duin is 80 meter hoog en bestaat uit 5 miljoen jaar oud zand afkomstig van de Oranjerivier en de Kalahari woestijn dat naar hier is geblazen. De rode kleur van de duinen is het gevolg van het hoge gehalte aan ijzer in het zand.

 
Duin 45 - de moedigen beklimmen de duin om de zonsopgang te bewonderen

Dirk daalt duin 45 af
 
de zon geeft prachtige beelden op de rode duinen
Voor meer foto's van de sunset en de sunrise klik hier
 
 
de moeilijke afdaling van duin 45 door Dirk
 
we rijden naar Sossusvlei in een mooie omgeving
na de zonsopgang namen we ontbijt met de rode duinen op de achtergrond

Op het einde van de asfaltweg tot aan de voet van de Big Dady duin is het nog vijf kilometer over een hobbelige losse zand piste. Om niet vast komen te rijden verlaag ik de bandendruk met 600 gram. Ik hoop dat dit voldoende zal zijn.
En dat was het ook want we kwamen zonder problemen bij de plek waar bij grote regenval een klein meer ontstaat, Sossusvlei of kleivallei in het midden van de Namib woestijn. De Namib woestijn is de oudste woestijn ter wereld.

de laatste 5 km is het zandweg die alleen maar door 4x4 wagens toegelaten zijn
 
 
de mooie duinen van Sossusvlei
na onze zandrit moeten de banden opnieuw worden bij geblazen
Voor meer foto's van onze rit naar Sossusvlei klik hier
 

video vanaf zonsopgang totaan het mooiste deel van Sossusvlei 

Solitaire

28 maart
Solitaire is een dorpje van drie huizen, gelegen anderhalve kilometer van het benzinestation. Dat benzinestation is vermaard omwille van zijn afgelegen ligging en omwille van de bakkerij die goede appeltaart bakt. Een bakkerij hier ten lande, is al even zeldzaam als een man op de maan. Dat benzinestation heeft ook nog een lodge en zeven kilometer ervandaan is er de Solitaire gastboerderij.

Het is Peter van der Lee die samen met zijn schoonbroer Moose de zaak hebben opgestart. In de verbruikszaal van de bakkerij hangt een pamflet waarop volgende geschiedenis staat te lezen, gedateerd 2001.
“Peter is de eigenaar van Solitaire en de omliggende woestijn. Hij leeft hier sinds jaren op het kruispunt van twee pistes in het midden van de Namib woestijn. Zijn enige gezelschap is Moose, zijn schoonbroer, en de jakhals die huilt in de nacht. Zijn vrouw is er vandoor met de kinderen en woont in de hoofdstad waar zij een winkel van bruidskleren heeft. Eenmaal per jaar, kerstmis komt ze hem bezoeken. Moose heeft geen vrouw, hij is te dik en drinkt teveel.
Peter en Moose leven van de winkel en het benzinestation.

het vermaarde benzinestation in Solitaire
we rijden over de steenbokskeerkring

Spreetshoogte pas

Solitaire ligt 20 km achter ons en we slaan rechts de weg in naar de spectaculaire Spreetshoogte pas, 32 km verder. Geen vrachtwagens, bussen en caravans toegelaten op de weg, staat op een groot verkeersbord te lezen. De piste is vlak tot aan de voet van het rotsmassief maar dat veranderd brutaal. De hellingen zijn zo steil dat men de weg heeft geplaveid met betonklinkers.

De Spreetshoogtepass
De Spreetshoogtepass

Eenmaal boven komen we op een plateau. Een vijftal kilometer verder is er de Namib grens boerderij en die heeft benevens exclusieve villa lodge ook een exclusieve camping. Een zestal staanplaatsen met elk hun apart overdekte eetplaats met bijhorend braai verwerkt in de granietrotsen, een dito toilet en douche. Toilet en douche hebben wel een deur maar geen dak. En douchen in de stralende zon in een staalblauwe hemel en zicht op de rotsmassieven en een rondcirkelende arend boven je hoofd is een unieke ervaring. Warm water in overvloed, warm water dat gestookt werd met wat ze hier noemen een “donkie” (een boiler gestookt met hout). We hadden hier nog een paar dagen willen blijven maar met de paasdagen in aantocht was het hele domein bezet de komende dagen.
Met wat weemoed verlaten we die zalige plek, thuisland van de bergzebra en gemsbokken.
We dalen de pas af die we gisteren zijn opgereden. Er is nu zon en de vergezichten zijn adembenemend.

Boompjes in de woestijn

Swakopmund

We rijden nog even terug naar Solitaire om vol te tanken, de rit over Walvisbaai naar Swakopmund is maar 300 km, maar de regel in de woestijn is tanken wanneer je kan.
Opnieuw zeer slechte weg onder de wielen. Onze gastvrouw had ons gewaarschuwd en ons bezworen langzaam te rijden. Maar langzaam rijden is een marteling voor de mechaniek. Eens de Guisep pas voorbij zijn we terug in het nationaal park Namib-Naukunft en zijn we in het district Walvisbaai. De weg wordt een klein beetje beter. Buiten eindeloze uitgestrekte zandvlaktes en hier en daar een kopjesberg is hier op het eerste zicht niets te zien of te beleven. Op 40 kilometer van Walvisbaai is de zandweg verhard met bitumen en is die glad als een spiegel. Dat soort verharding hadden we destijds ook in Chili.

Herero vrouwen in Swakopmund

De temperatuur blijft maar zakken en van de 32° zijn we op 17°C teruggevallen bij het binnenrijden van Walvisbaai. Het is nu al enkele weken geleden dat we zoveel auto’s en volk bij elkaar zagen, we moeten ons weer aanpassen.
Walvisbaai op Paaszaterdag blijkt een boodschappendag voor de mensen hier en dat is precies wat we ook doen om onze proviand voorraad bij te vullen.
In Swakopmund, 35 kilometer naar het noorden, is het weer al even mistig en de temperatuur al even laag. Geen goed vooruitzicht voor onze geplande verblijfsweek hier.

De 260 m lange brug naar Jetty restaurant - je krijgt daar een uniek zicht

De Duitse Swakopmund stad. ( monding van de rivier Swakop )

Swakopmund was voor ons niet het gedroomde vakantieoord. Is het omdat de winter er zijn intrede al had genomen of was het om de felle regens die ons ‘s nachts en overdag hebben gemolesteerd. Feit is dat de onweersstorm de ergste was die er sinds 2008 is geweest. De Swakop trad buiten zijn oevers en zette sommige huizen tot aan het eerste verdiep onder water. Normaal staat die rivier meestal droog!

Wij hebben vele soorten weer meegemaakt, het meest typische is het mistige kille weer van de mist die naar de woestijn drijft en daar zorgt voor enig leven. We hadden ook een zonnige dag en die kleurde de oceaan turquoise.
Swakopmund, 44.000 inwoners, is een van de vreemdste plaatsen die we op onze reizen meemaakten. De stad werd door de Duitsers op het einde van de negentiende eeuw gesticht en tot op vandaag waan je je op sommige plekken in de stad in een oude Duitse stad. Met Duitse opschriften en namen, soms zelfs in gotisch schrift. Spijskaarten in restaurants in het Duits maar ook met typisch Duitse schotels zoals “Eisbein“. Er zijn straten die “avenue” heten maar er zijn er ook met de naam “Allee”. Zelfs elektrische stopcontacten zijn soms naar het Duitse model terwijl de norm hier ten lande de Zuid Afrikaans is.

Vele straten die uitgeven op de oceaan zijn bedekt met zand dat vanaf de woestijn in de stad wordt geblazen. De (enige) bomen die hier groeien met de hulp van mensen, zijn palmbomen net zoals in Walvisbaai. En er is wat gras in de parkjes dat in leven wordt gehouden door watersproeiers. Hoewel het land grotendeels woestijn is blijken er zeer grote ondergrondse waterreserves te bestaan.
Vier dagen verbleven we in de camping van het resort “Die alte Brücke „ in het zuiden van de stad aan de oceaan en het is tijd om verder te trekken.

zicht op Swakopmund
In Swakopmund wanen we ons in Duitsland
Voor meer foto's van Spreethoogtepass-Walvisbaai en Swakopmund klik hier

De Skeleton Coast weg

4 april
De weg naar het noorden loopt dicht bij de kustlijn en daar begint de Skeleton Coast. Voor de Zuid Afrikanen en de Namibiërs is dat de plek bij uitstek om te vissen. Wij plannen om straks in Cape Cross te zijn. Een resort met camping aan het strand verder niets en op enkele kilometer naar het zuiden een piepklein nationaal park waar een kolonie van meer dan 100.000 pelsrobben de kust bevolken.

Het heeft deze nacht weer wat gemotregend, dus alles is weer klam en nat. We gunnen de tent wat tijd om te drogen. Wij moeten nog tanken en de koelkast aanvullen vooraleer de zoutweg naar het noorden op te rijden want de eerste dagen zullen we niet veel mogelijkheden hebben volgens onze informatie op kaarten. Er zijn zowat 240 km zoutwegen in Namibië. Die wegen zijn samengesteld uit zand vermengd met gipsrijk materiaal gemengd met geconcentreerd zoutwater. Het resultaat is een gladde weg die aangenaam rijdt.

dit zijn zoutwegen
scheepswrak langs de Skelletonkust

Dat het een vissersparadijs is merken we op aan de vele plaatsen waar de witte pick-ups staan aan de rand van de oceaan en aan de enkele pick-ups die we tegenkomen met de vislijnen rechtstaand vooraan op de bumper. Onze buurman op de camping in Cape Cross heeft daarvoor 1.700 km gereden om hier twee weken te komen vissen. Vandaag was de vangst 3 stuks kabeljauw.

 
een paradijs voor de vissers - ze rijden rond met hun vislijnen op de auto


De visgronden zijn hier nog rijk want drie weken geleden is er weer een vissersboot (Japanse) op de rotsen gelopen. De Skeleton kust is vermaard omwille van de vele scheepswrakken langs de kust. Sommige liggen nu al op het land omdat de permanente aanvoer van zand uit de woestijn de zee terug heeft gedreven.

Wij zijn daarnet een onfortuinlijk Angolese vissersboot gaan zien die vlakbij het strand hier tien jaar geleden is vastgelopen. De meeste overblijfselen van boten liggen verder naar het noorden in het nationaal park Skeleton Coast Park, dat begint ten noorden van Torra bay. Daar moet je een vergunning voor aanschaffen en op voorhand de camping reserveren, en de opening- en sluitingstijden respecteren! En 200 km heen en 200 Km terug in mul zand met onze brandstof voorraad is een te groot risico om te nemen zeggen ons de vissers. Niet doen dus. En gelukkig maar want het laatste benzinestation dat we hadden moeten vinden, volgens onze kaarten, aan Mile 108 bestaat niet!

langs de weg staan stalletjes met zoutkristallen

Pelsrobben bij de vleet

Waarom hier op deze plaats zulk een immens grote robben familie verblijft is omwille van de vele vis die hier in het koude oceaanwater leven. Meer dan 100.000 pelsrobben bij elkaar is een impressionante ervaring. Het lawaai dat die beesten produceren varieert van het gebleir van schapen of lammeren tot het gedempt gebrul van leeuwen. Als de kolonie te ver uitgroeit - tot 250.000 - wordt het park voor een korte periode gesloten. Dan is het blijkbaar opruimen geblazen. We waren verwonderd te vernemen dat die kolonie meer vis verslindt dan de globale Zuid Afrikaanse en Namibische visindustrie samen!

 
wat een spectakel - meer dan honderdduizenden pelsrobben

 
de video van de meer dan honderduizend pelsrobben op het strand van Cape Cross

we rijden meer noordwaards langs de Skelleton kust
voor meer foto's van onze rit langsheen de Skelleton coast en de pelsrobben klik hier
 

De Messum krater

Geen benzine in Mile 108? Dan kunnen we niet anders dan terugkeren. We kunnen terug naar Henties bay 150 km naar het zuiden of dwars door de ongerepte natuur naar Uis over het Messum terras en de Messum krater.
Het Messum krater gebied werd in het midden van de 19de eeuw verkend door de Duitse kapitein Messum. In 1939 werd de krater met 22 km doormeter, ontdekt door de geoloog Henno Martin. De 130 miljoen jaar oude basaltrotsen die tot 200 meter uit het plateau uitsteken zijn de randen van de oude vulkaan.

we rijden in de Messum krater
op deze plaats zijn we in de Messum krater

De weg naar het 500m hoog gelegen plateau is amper een weg te noemen. Het panorama in de krater is daarentegen adembenemend. Hier groeien de Welwitschia bloem en een eigenaardige soort cactus, de Lychens. Het is eigenlijk geen cactus maar een vreemd soort samengaan van algen en paddestoelen. De planten moeten hier leven van de mlst die van de oceaan komt aandrijven.
De weg van de krater -125 km - naar de oude tinmijn stad Uis is de eerste 80 km nog slechter. Maar de omgeving waarin we rijden is bij wijlen spectaculair. Dank zij de recente regens hebben bepaalde gebieden een groenachtige schijn, uitschietend tenger gras!

Rijden tussen deze bergformaties is geen kinderspel, niet omwille van de voor de mechaniek belastende rotsbodem afgewisseld met verraderlijke zandstroken maar wel omwille van oriëntatie problemen. Kompas en zon alleen zijn niet voldoende om hier de weg te vinden. Er zijn soms bandensporen in alle richtingen, een beetje zoals in Mongolië, en daar het juiste spoor kiezen zonder goede en betrouwbare gps kaarten is onmogelijk. We hebben genoeg voorraad om een paar dagen te overleven in deze afgelegen woesternij maar dan moeten we nog gevonden worden...!

Lichens is een woestijnplant die alleen groeit in de woestijn van Namibië - is een combinatie van alg en paddestoel
 
 
video van onze rit door de Messum krater

door de regenval de laatste dagen ziet de woestijn groen - een uitzonderlijk zicht
voor meer foto's van de rit door de Messum krater
klik hier
 

In het dorpje Uis zagen we Himbas vrouwen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
14/03/2018
02/02/2018
25/01/2018
05/01/2018

Depart of part 3
05/01/2018

04/06/2017
28/05/2017
20/05/2017
02/05/2017
06/04/2017
09/03/2017
24/02/2017
23/02/2017
20/02/2017
15/02/2017
29/12/2016
28/12/2016
Depart of part 2
28/12/2016
08/05/2016
15/04/2016
08/04/2016
27/03/2016
 
 

N

A

M

I

B

I

A

-

N

A

M

I

B

I

Ë

-