Onze Nieuwe Roadtrip door Thailand
Eind 2025 nadert en we besluiten de koudste periode in België te skippen voor een warm avontuur – zoals we dat graag doen: echt reizen, op ons eigen tempo, rekening houdend met onze leeftijd.
We kiezen opnieuw voor Thailand, een land waar we al vier maanden rondtrokken en 18.000 km aflegden. Subtropisch, niet te ver vliegen, rijke cultuur, vriendelijke bevolking, gevarieerde natuur en die overheerlijke keuken. Mexico bewaren we voor later…
|
 |
Een Land in verandering
Thailand, het Land van de Glimlach, bruist van energie en veerkracht. Terwijl we in januari 2026 onze roadtrip starten, staat het land aan de vooravond van cruciale verkiezingen op 8 februari. Een turbulent 2025 – met politieke verschuivingen en een grensconflict met Cambodja in het oosten – ligt achter ons, maar een fragiel staakt-het-vuren houdt stand.
Juist in deze dynamische tijd voelt een roadtrip extra avontuurlijk. We rijden door een land dat herstelt na de pandemie, met bloeiend toerisme, adembenemende natuur en die typische warme gastvrijheid – van bruisend Bangkok tot rustige stranden en noordelijke bergen.
|
 |
 |
| in Thailand hebben ze geen gebrek aan beton |
 |
beton - beton - beton aanleg nieuwe metrolijnen en herstelwegen ten zuiden van Bangkok |
 De reis begint…
De non-stop vlucht met Thai Airways van Brussel naar Bangkok duurt normaal 11 uur. Een sterke rugwind van 177 km/u liet ons een uur vroeger landen: op 2 januari 2026 om 5u10 lokale tijd.
Vroeger moesten we om de 14 dagen het land uit met onze FJ Cruiser; nu mogen we 60 dagen visa-vrij blijven – zalig!
Geen leeftijdsbeperkingen voor huurauto’s: een redelijk nieuwe mooi gepoetste Toyota Fortuner staat klaar aan de luchthaven. Bagage erin en vertrekken… maar CarPlay werkt niet! Met hulp van de verhuurder en een vertaal-app ontdekken we dat een verkeerde USB-C-kabel de boosdoener is.
|
 |
onze Toyota Fortruner |
 |
ons eerste hotel in Hua Hin mag er zijn |
Zoals altijd hebben we een summier reisplan. Hotel kamers reserveren we meestal zo laat mogelijk, in de namiddag soms. Daardoor houden we alle opties open en hebben we doorgaans substantiële prijskortingen op de hotelkamers.
Vandaag rijden we een kleine 250 km richting zuiden naar de grens met Maleisië. In Hua Hin hebben we onze eerste etappe slaapplaats. Het was wel even wennen aan het rechtse stuur van de Fortuner vooral om achter het stuurwiel te komen maar voorbij steken gaat een stuk vlotter dan bij de FJ destijds..
In het recent gebouwde resort hebben we een klein beetje kunnen bekomen van de slapeloze vlucht en kunnen we onze volgende tocht, 300 km naar Sara resort aan het strand in Chumphon aanvatten.
Het roekeloze en ongedisciplineerde rijgedrag van de Thais zijn we alweer gewoon. We kiezen voor zover we kunnen voor kleine wegen ver van de drukte.
|
 |
we reden veel garnalen kwekerijen voorbij |
 |
de gevolgen van de overstromingen zijn nog zichtbaar |
 |
dit moet wel erg geweest zijn |
|
 |
We beperkten ons tot het bezoeken van de vijfvingerige rots in het Khao San Yot national Park - want klimmen tot het vieuwpoint was te lastig, voor onze leeftijd, volgens de gids |
 |
de bedradingen langs de straten hangen hier nog altijd |
Twee nachten in Sara resort en we zijn op weg naar Surat Thani langs weer zoveel mogelijk kleine wegen dicht bij de kust,en die wegen liggen er soms verlaten bij. De gebieden hier in het zuiden zijn een paar weken geleden getroffen door verwoestende overstromingen en de sporen ervan zijn nog duidelijk te zien.
|
 |
ons hotel: Sara resort in Chumphon is een parel kwa uitzicht |
 |
's morgens aan het ontbijt |
 |
hir bleven we twee nachten ....uitrusten |
 |
Hier gaan we wat luieriken |
 |
Lieve aan het zwemmen.....heerlijk |
En de zondvloed?
Eind november en december 2025 werd Surat Thani zwaar getroffen door ernstige overstromingen door aanhoudende moessonregens. Meerdere districten, waaronder Koh Samui en Koh Phangan, stonden onder water, met flash floods, landverschuivingen en overlopende rivieren. De provincie werd deels uitgeroepen tot rampgebied, met impact op duizenden huishoudens en het toerisme.
Begin januari 2026 is de situatie sterk verbeterd: het water is grotendeels gezakt en de regio herstelt zich. Volgens het Nederlandse reisadvies (bijgewerkt tot 4 januari 2026) is het zuiden van Thailand weer normaal, inclusief Surat Thani en de eilanden. Wel blijft het moessonseizoen tot januari risico op regen en mogelijke overstromingen geven, maar er zijn geen acute problemen meer gemeld. Ideaal moment voor een roadtrip!
|
 |
de kustweg naar Surat Than is wel mooi |
 |
de resten van de overstroming een maand geleden |
 |
het duurt wel een eundje vooraleer het water is weggetrokken |
| klik hier voor meer foto'a van onze eerste dagen |
|
Surat Thani
Derde keer Surat Thani, en nog steeds verrassend vertrouwd. Rustig landen in vertrouwde Wang Tai hotel.
Voor de derde keer belandden we in Surat Thani, en opnieuw kozen we voor hetzelfde Chinese hotel: Wang Tai, pal aan de rivier. Niet het meest luxe adresje, maar de ligging is perfect – je stapt zo het levendige deel van de stad in.
We besloten het deze keer bewust rustig aan te doen. Geen grote uitstapjes, geen must-see tempels of markten afvinken. Gewoon even landen, de sfeer opsnuiven en ons overgeven aan het ritme van de stad.
Overdag genoten we van de rust in het hotel, ’s avonds maakten we een ontspannen wandeling langs de Tapi-rivier. Uiteindelijk belandden we twee avonden op rij in hetzelfde fijne restaurantje – goed eten en als dessert de overheerlijke banana roti - relaxte sfeer en geen poespas. Precies wat we nodig hadden na al die kilometers.
|
 |
in Azië worden de handdoeken mooi gedrapeerd op het bed |
 |
vreselijk - alleen aan de neusring vastgemaakt |
|
Pech met regen in Thale Noi
Na twee nachten pakten we de auto weer richting Thale Noi Waterbird Park, een vogelreservaat dat al lang op ons lijstje stond. We overnachtten in Phatthalung in een splinternieuw (wéér Chinees) hotel – schoon, modern en verrassend comfortabel.
De volgende ochtend vol goede moed naar het reservaat… om prompt te worden begroet door tropische stortbuien. Het regende zo hard dat we amper iets zagen, laat staan vogels. De lotusvijvers en bootjes bleven verborgen achter een grijs gordijn van water. Typisch Thailand in het regenseizoen: mooi weer beloofd, realiteit heel anders.
We lachten erom, droogden ons af in de auto en besloten door te rijden naar Krabi.
|
 |
de moesson is duidelijk nog niet voorbij |
 |
de floating market ligt er verlaten bij |
 |
de mensen kennen hier geen gevaar |
| |
|
rubberplantages langs de weg |
| |
 |
Aan boedabeelden geen gebrek |
|
Afgesloten tempel en een heerlijke visavond in Krabi
Daar aangekomen wilden we nog even het beroemde Tiger Cave Temple (Wat Tham Suea) doen – die indrukwekkende trap met 1.260 treden en spectaculair uitzicht. Helaas: afgesloten voor bezoekers. Pechdag twee op rij.
Maar de avond maakte veel goed. We vonden een fantastisch visrestaurant vlak bij zee – verse garnalen, krab, gegrilde vis, alles perfect bereid met dat typische Thaise vuurwerk van kruiden. Met uitzicht op de golven en een koud biertje erbij voelde alles weer helemaal goed.
|
 |
in Krabi gingen we heel lekker eten |
 |
op weg naar Puckhet - mooie streek met krijtbergen |
 |
iedere stad heeft zijn portaal |
| |
|
in Patong beach staan nog veel borden die ontsnappingsroutes aanduiden voor een Tsunami |
|
Van file-hel naar bucketlist-moment in Patong
De volgende etappe bracht ons naar Patong Beach op Phuket: 160 kilometer rijden, waarvan de laatste 50 km pure hel. Meer dan twee uur bumper aan bumper in moordend verkeer, claxons, scooters die overal tussendoor zigzaggen… vermoeiend.
En ja, Patong is nóg drukker geworden sinds ons vorige bezoeken in 2000 en 2014. Lawaai, neon, massa’s mensen, overal commercie – het is niet echt onze biotoop. Maar we hadden één grote reden om terug te komen: Zuma Phuket, het fameuze Japanse restaurant, stond op onze bucketlist na onze ervaringen in Bangkok, Istanbul en Londen.
|
 |
we reden 2 uur voor 25 km..... |
| |
|
onze bizarre welkomstdrink - wel lekker
|
 |
en hier aten we opnieuw onze geliefde "bananapancake" |
| |
|
denk je dat Dirk dit lekker vindt?
|
 |
en dat hebben ze hier ook |
 |
de elektriciteitskabels in Thailand |
Die ene avond maakte de hele rit meer dan goed waard. Een rit van maar 25 km maar met met het helse verkeer was dat een rit van exact twee uur.
Prachtige setting, sublieme sushi en izakaya-gerechten, wagyu beef en perfecte service… het was alles waar we op gehoopt hadden. En meer nog toen onze buurman, een Zwitser, mij zijn eigen meegebrachte Bordeaux wijnen liet proeven. Een chateau La Tour van 2004 en een Angelus van 2005.
Thailand blijft verrassen – soms met regen en pech, soms met onverwachte hoogtepunten. En dat is precies waarom we blijven terugkomen.
|
 |
en we lieten het ons smaken |
 |
een van de zovele gerechten |
| klik hier voor meer foto's van onze rit van Sumat Thani over Krabi naar Patong Beach |
Van Patong naar Ranong – een reis door tijd en verandering
Zondag 11 januari. Vanaf het balkon van onze kamer op het achtste verdiep zien we dat het opvallend rustig is in de straten beneden. Het is al bijna middag. Geen bonkende Patong-tuk-tuks, geen massa’s toeristen.
“Eindelijk rust,” zucht ik even later, terwijl we de koffers in de auto laden.
Voor ons ligt een rit van 320 kilometer noordwaarts, richting Ranong. De route voert langs Khao Lak – een plek die ons in 2013 diep raakte. Toen, precies negen jaar na de verwoestende tsunami van 26 december 2004, waren de sporen nog overal zichtbaar. Mensen vertelden ons over verloren dochters en zonen, over families die in één enkele golf verdwenen. Over een zee die ’s ochtends kalm was en ’s middags alles meenam.
Vandaag zijn we benieuwd: hoe ziet Khao Lak eruit, meer dan 21 jaar na die zwarte dag?
|
Khao Lak: onherkenbaar veranderd
Bij aankomst kijken we elkaar verbaasd aan. Niets lijkt nog op vroeger. Ons vroegere hotel, het Royal Bangsak Beach Resort, aan Bangsak Beach gelegen is volledig getransformeerd. Het heet nu Outrigger Khao Lak Beach Resort en oogt strak, modern.
Ook de oude N4 herkennen we nauwelijks terug. Waar vroeger een eenvoudige weg liep, ligt nu een strakke vierbaansweg.
“Waar zijn al die herkenningspunten gebleven?” mompel ik. Het kleine restaurantje waar we destijds aten, de gebouwtjes errond – allemaal verdwenen.
Via een zandweg rijden we tot op het strand. Wat een contrast. De stille, bijna eerbiedige rust van 2013 heeft plaatsgemaakt voor leven. Een visrestaurant, een café onder de pijnbomen, gezinnen en reizigers die genieten van zon en zee. De natuur heeft zich hersteld, de mensen hebben herbouwd – maar de herinnering aan die ene golf lijkt nog ergens in de lucht te hangen.
|
|
het vroegere zwembad in 2013 - het mooie resort nu in 2026
|
 |
in 2013 waren de sporen van de tsunami nog duidelijk zichtbaar - nu is het een aantrekkelijke toeristische trekpleister |
Rond het zwembad van het resort staan nu tientallen ligbedden. Geen spoor meer van de leguanen die we hier vroeger zagen rondwandelen. Een jonge hotelbediende komt nieuwsgierig dichterbij en nodigt ons vriendelijk uit om het resort even te bekijken. We vertellen hem over ons bezoek twaalf jaar geleden.
“Hebben jullie toevallig oude foto’s?” vraagt hij enthousiast.
We tonen hem enkele beelden op onze telefoon. Zijn ogen worden groot.
“Wow… dit herken ik bijna niet meer! En weten jullie dat de koninklijke boot die hier na de tsunami aanspoelde, intussen is verplaatst?”
We zijn even stil.
“Trots op hoe alles is heropgebouwd,” zeg ik zacht. “Maar ook weemoedig om wat voorgoed verdwenen is.”
De littekens van de tsunami zullen nooit volledig verdwijnen, maar de veerkracht van de mensen hier blijft indrukwekkend.
|
 |
Lieve geniet op de plaats waar er zoveel jaar geleden zich een drama voordeed |
 |
hier is een memorial park van de tsunami |
Op weg naar Ranong
De rit verder naar Ranong voelt opnieuw als een avontuur. Zelfs met een goed fotografisch geheugen lijkt alles onbekend. Overal zijn bouwwerven, wegen die plots versmallen of net verbreden tot dubbele rijbanen. Thailand blijft zichzelf heruitvinden.
Rond 18.00 uur melden we ons aan in ons hotel in Ranong. Nog net genoeg daglicht om de stad even te voelen, voor de avond valt.
|
|
spicy - spicy - spicy - spicy |
Ranong: De verborgen parel van de Andaman-kust
Ranong, de noordelijkste provincie aan Thailand’s Andaman-zee, ligt op slechts een steenworp afstand van Myanmar en voelt als een wereld apart. Dit is de natste plek van Thailand – met wel acht maanden regen per jaar en mistige bergen vol jungle – maar juist die weelde aan water maakt het zo groen en puur. De provincie is dunbevolkt, bergachtig en nog grotendeels onontdekt door massatoerisme.
De hoofdstad Ranong zelf bruist van een unieke mix: Thaise, Chinese en vooral Birmese invloeden zorgen voor kleurrijke markten, heerlijke visgerechten en een levendige grenscultuur.
Aan het waterfront liggen enkele boten richting Myanmar. De grens is hier nooit ver weg, ook al blijft alles opvallend rustig.
De beroemde Raksawarin hot springs laten we deze keer aan ons voorbijgaan, maar ze verklaren meteen waarom Ranong zo’n reputatie heeft als plek om te vertragen.
De natuur hier is puur en groen, met mistige bergen en weelderige jungle. Ranong is geen bestemming die je afvinkt, maar een plek die je toelaat om even stil te staan..
|
 |
de kustlijn van de Andaman zee - de overkant is Myanmar |
Van Ranong naar Prachuap Khiri Khan: Terug naar een vertrouwde parel
De routekeuze: Comfort boven avontuur
Na twee nachten in Ranong trekken we verder noordwaarts. Hoewel de verleiding groot is om dwars door het centrale bergmassief te rijden, zijn er in dat gebied maar weinig bruikbare wegen. Uiteindelijk kiezen we voor de comfortabele route via de hoofdweg: zo’n 320 km pure ontspanning op vier wielen.
Herinneringen aan Prachuap Khiri Khan
Prachuap Khiri Khan kennen we al goed van eerdere reizen in 2013 en 2014. Toen verbleven we in een klein, sfeervol hotelletje aan de kust, gerund door een Duitser. We herinneren ons nog levendig de gezellige visrestaurants die ’s avonds hun tafeltjes gewoon op de stoep van de promenade zetten, en de relaxte voetmassages aan de voet van de rots.
Een unieke geografische ligging
Prachuap Khiri Khan ligt op een heel bijzondere plek: aan de Golf van Thailand, precies daar waar het Thaise schiereiland (de Isthmus van Kra) het smalst is. Op het nauwste punt scheiden hier slechts ongeveer 12 à 13 kilometer land de Golf van Thailand in het oosten van de grens met Myanmar (Birma) in het westen. Het is één van de smalste plekken van heel Thailand – al ligt het absolute smalste punt van het hele schiereiland (ca. 44 km tussen Golf en Andamanzee) wat verder zuidelijk, in de provincie Chumphon.
De stad zelf heeft een prachtige, bijna filmische ligging: een mooie baai geflankeerd door steile kalksteenrotsen, een lange promenade en een relaxte, niet-over-toeristische sfeer. Het is nog altijd een van de rustigere kustplaatsen van Thailand, ideaal als je even wilt ontsnappen aan de drukte van Hua Hin (dat zo’n 90 km noordelijker ligt).
|
 |
Khao Chong Krachok, het symbool van de stad |
Khao Chong Krachok: De eyecatcher zonder de klim
En dan is er natuurlijk de iconische Khao Chong Krachok (ook wel Khao Chong Krajok), hét symbool van de stad. Deze steile heuvel van zo’n 245 meter hoog torent boven het centrum uit. De naam betekent ongeveer “Spiegelgat-heuvel”, door een natuurlijk gat in de rots dat de lucht weerspiegelt als een spiegel. Bovenaan vind je een klein, sereen boeddhistisch tempeltje (deel van Wat Thammikaram Worawihan) met een gouden chedi, heilige relicten en witte gebouwen met rode daken.
De officiële klim telt 396 treden – een pittige uitdaging, vooral in de hitte. Voor ons op deze leeftijd te lastig en te uitdagend, dus we hebben de klim overgeslagen. Gelukkig kun je de heuvel prima van onderaf bewonderen: vanaf de promenade, het strand of gewoon vanuit de stad zie je hem overal domineren, met de witte tempelgebouwen die fel afsteken tegen de groene helling.
De heuvel is bewoond door een grote kolonie langstaartmakaken (long-tailed macaques). Ze zijn speels maar vaak brutaal, vooral als ze eten ruiken. Van een afstandje zijn ze hilarisch om te zien – beter niet te dichtbij komen of iets voedzaams bij je hebben!
Het uitzicht vanaf de top moet adembenemend zijn – denk aan zonsopgang of -ondergang over de baai. Maar ook zonder de klim blijft Khao Chong Krachok een eyecatcher die de hele sfeer van Prachuap bepaalt.
We kijken ernaar uit…
We kijken ernaar uit om weer te genieten van de rustige promenade, verse vis op straat en een lekkere voetmassage aan de voet van de heuvel. Perfect voor wie het wat rustiger aan wil doen!
|
 |
zeezicht - hier is het nu vloed. Het zwembad en de zee zijn precies één |
Een Rustig Verblijf in Khlong Wan, Nabij Prachuap Khiri Khan
Ons Hotel in Khlong Wan: Een Verborgen Juweeltje
Ons hotel ligt niet direct in Prachuap Khiri Khan, maar iets zuidelijker in het rustige Khlong Wan. Tussen ons hotel en de stad ligt een pittoreske kleine baai, volledig ingesloten door hoge, weelderig begroeide krijtrotsen die een dramatisch en bijna intiem decor vormen. Khlong Wan zelf is een kalm vissersdorpje met een gemoedelijke sfeer, verse zeevruchten en mooie stranden in de buurt, zoals Ao Manao (een baai die deel uitmaakt van een militair terrein maar toegankelijk is voor bezoekers).
|
 |
dolce far niente |
 |
Lieve aan het zwemmen |
Naar Prachuap Khiri Khan: Een Korte Rit
Om naar Prachuap Khiri Khan te gaan, rijden we een tiental kilometer in onze Toyota – een eenvoudige en snelle rit over de hoofdweg. Eenmaal aangekomen parkeren we op de levendige promenade, vlak bij dat bekende restaurant met de blauwe plastic stoelen die ’s avonds gewoon op de stoep worden neergezet.
Het Restaurant: Verse Vis en Authentieke Charme
Wat dit restaurant zo bijzonder maakt, is dat de hele setting heel improviserend en ongepolijst is. De koeltoog met een uitgebreide selectie verse vis en zeevruchten staat gewoon op de stoep en dient meteen als natuurlijke afbakening van het restaurant. Alles ligt uitgestald op een bed van ijs, rechtstreeks uit de Golf van Thailand. Je kunt kiezen uit een gevarieerde menukaart, of zelf een vis aanwijzen en precies aangeven hoe je hem bereid wilt hebben: gegrild, gestoomd, gefrituurd of in een pittige curry. Het oogt primitief, maar dat is precies de charme – en de kwaliteit is uitstekend, net zoals we ons van eerdere bezoeken herinneren. Aan het aantal gasten te zien – vooral locals, aangevuld met een handjevol toeristen – zijn we zeker niet de enigen die er zo over denken. Het was weer vingerlikkend lekker!
|
 |
de pier in Prachuap Khiri Khan |
 |
op wandel langs de kraampjes |
 |
Prachuap Khiri Khan staat bekend voor zijn lekkere visgerechten op de stoep van de straat |
Ontspanning aan de Voet van de Rots
En nog altijd vind je pal op de stoep, aan de voet van de rots met de tempel (Khao Chong Krachok), die typische voet- en beenmassagesalons. Voor een honderd baht geniet je hier een uur lang van pure ontspanning, met uitzicht op de baai en de voorbijgangers. Een perfecte afsluiter na het eten.
Twee Avonden in de Oude Stad
Twee avonden achter elkaar zijn we naar de oude stad gereden voor dat heerlijke eten en de zalige voet- en beenmassages. ’s Avonds heeft Prachuap Khiri Khan een gezellige nachtmarkt-sfeer, met straatverkopers die gegrilde inktvis, tropisch fruit en andere lekkernijen aanbieden – een feest voor de zintuigen.
|
|
een voet massage mocht niet ontbreken |
| |
 |
de snapper WAS heerlijk |
| klik hier voor meer foto's van onze rit van Patong Beach over Ranong en verblijf in Prachuap Khiri Khan |
Op Weg naar het Volgende Avontuur
Morgen verlaten we dit betoverende vakantieoord en trekken we verder noordwaarts, met een tussenstop in Ratchaburi. Deze provincie staat bekend om haar beroemde drijvende markten (zoals Damnoen Saduak) en culturele hoogtepunten, waaronder de indrukwekkende Khmer-ruïnes van Wat Phra Si Ratana Mahathat. We kijken uit naar nieuwe ontdekkingen! 😊
|
onze route tot op 16 januari 2026 |
|
| Klik hier voor meer foto's van onze rit van Prachuap Khiri Khan naar Mae Sot |
Van sportief gasgeven tot gemaskerde militairen: Onze rit door Noord-Thailand
We hebben Prachuap Khiri Khan achter ons gelaten en cruisen nu richting Mae Hong Son – dat magische hoekje in het noorden waar we in 2013 en 2014 al zo verliefd op werden. Om die 1200 km een beetje menselijk te houden, heb ik drie tussenstops ingepland: eerst Ratchaburi, dan Kamphaeng Phet en daarna Mae Sot. En vanaf daar… de grote sprong de jungle in.
Kamphaeng Phet was een droom. We parkeerden de auto bij het Historical Park en hebben alles te voet gedaan – gewoon rustig wandelen tussen die eeuwenoude ruïnes, onder een dak van enorme teak bomen. De zon filterde door de bladeren, vogels floten… je hoort echt alleen je eigen voetstappen en het geritsel van bladeren. Wat Chang Rob met zijn olifanten-buttresses, de vier reusachtige staande, zittende, liggende en lopende Boeddha’s van Wat Phra Si Ariyabot – het voelde alsof we even terug in de 14e eeuw stapten. En het mooiste: bijna niemand, het is zondag 18 januari. Geen tourbussen, geen selfiesticks, alleen wij en de geesten van het oude Sukhothai-koninkrijk.
|
 |
The Wat Phra Kaeo |
 |
we wandelen door de eeuwenoude stad |
 |
we wandelen door de eeuwenoude stad |
 |
Dirk luistert naar de info die hij met de QR code opgehaald had |
| |
|
Lieve werd ondervraagd door studentjes die niet wisten wat "Europe" betekende
laat staan dat ze al gehoord hadden van "België"
|
 |
Wat Phra Kaeo - de Boeddha standbeelden |
| klik hier voor meer foto's van ons bezoek aan het historische Kamphaeng Phet |
Mae Sot… ach, Mae Sot.
We kwamen aan met een flinke dosis adrenaline na die waanzinnige rit vanuit Tak: 85 km redelijk nieuw asfalt dat zich als een slang door de Tenasserim-bergen kronkelt, haarspeld na haarspeld, uitzicht waar je mond van openvalt. Gelukkig is het nu een echte vierbaansweg met gescheiden rijstroken – geen tegenliggers die ineens op jouw baan opduiken. Maar ik geef toe: ik reed sportief. Heel sportief. Die bordjes met 30 of 50 km/u? Decoratie. Iedereen vliegt hier, locals gebruiken de volle breedte van hun eigen richting, snijden bochten af en halen in alsof de weg van hen is. Als je dan zelf iemand passeert… nou, dan bid je even dat die andere ook een beetje ruimte houdt. Hart in de keel, maar wát een kick – puur door het spel binnen de eigen baan. De Fortuner heeft weinig moeite met de soms forse hellingen en scherpe bochten.
|
 |
een typisch beeld in Azië - verkoopsters aan de verkeerslichten |
 |
in Kamphaeng Phet staat een mooi tempel complex |
 |
mooie bergweg van Kamphaeng Phet naar Mae Sot |
Onderweg zagen we op diezelfde Tak-Mae Sot-route al een paar plekken waar ze bezig waren met herstellingen nodig na het wegspoelen van delen van de snelweg….typisch bergweg activiteiten in dit seizoen, maar het ging gelukkig vlot voorbij en we konden snel, gewoon doorrijden.
|
 |
hier kan men zien dat de weg door de jungle loopt |
Op die route was er maar één roadblock dat ons echt opmerkte: zo’n 10 km voor Mae Sot, met gemaskerde militairen. Daar hadden we pech. “Park there, reverse, follow me.” Geen woord uitleg. Ik achter een gemaskerde kerel aan naar een container-kantoor, neer op een kinderstoeltje, paspoorten gefotografeerd met een mobieltje. Tien minuten later mochten we weer. Hartslag 180, maar verder niks aan de hand. Welkom in de grensstreek.
En ja, checkpoints in het algemeen. Op de jungleroute rond Mae Sot zijn er inderdaad veel golfplaten hutjes met zandzakken en militairen die loom naar je wuiven… of juist niet. Meestal mochten we gewoon doorrijden: raampje open, soms paspoorten laten zien, glimlach, khrap khrap, doei.
Dat legendarische restaurant uit 2014, Khaomao Khaofang met z’n nep-watervallen en jungle-sfeer? Foetsie. Verdwenen, dicht, weg. In plaats daarvan belandden we bij Safe House Restaurant – aan het water, live muziek, koude Singha, perfecte gegrilde riviergarnalen en een sunset waar je stil van wordt. Soms is een plan B gewoon even goed dan het origineel.
|
|
we reden dicht bij de grens van Myanmar en kregen om de haverklap border controles
|
 |
in het midden van de rivier links is de grens van Myanmar en de weg rechts is Thailand |
 |
de Thaise chauffeurs snijden altijd hun bochten af - oppassen geblazen |
De - duizend - en - een - bochten - jungle - route
We rijden de ±440 kilometer van Mae Sot naar Mae Hong Son in het droge seizoen, een traject dat veel meer is dan een verbindingsroute. De eerste kilometers rond Mae Sot en de grensdorpjes zijn nog opvallend druk. In en rond de grotere agglomeraties delen we de weg met massa’s scooters, pick-ups en lokaal verkeer. Het tempo ligt hier lager en vraagt alert rijden, zeker waar dorpsleven en doorgaand verkeer naadloos in elkaar overlopen.
Zodra we verder noordwaarts trekken, verandert het karakter van de route voelbaar. Dorpen liggen verder uit elkaar, scooters verdwijnen bijna volledig uit het straatbeeld en de weg wordt rustiger. De teakbossen langs de flanken staan er in het droge seizoen kaal bij; hun grote, roestbruine bladeren vormen soms een glijdend tapijt op het asfalt. Het is geen detail om te negeren: in bochten vraagt dat wat extra aandacht.
Vanaf het moment dat de bergen echt beginnen, neemt de route het ritme volledig over. Bochten volgen elkaar onafgebroken op en bouwen zich geleidelijk op tot wat dit traject zo berucht maakt. Het verkeer is hier minimaal, waardoor we lange stukken rijden zonder tegenliggers. Regelmatig passeren we een militair controlepunt — routine in dit grensgebied — maar zonder oponthoud.
|
 |
een heerlijk weerzien van Mae Hong Son - in 2013 en 2014 waren we hier ook |
Hoe dichter we bij Mae Hong Son komen, hoe stiller en afgelegener de omgeving aanvoelt. De weg snijdt door kale teakbossen, diepe valleien en bergkammen, en geeft onderweg weinig afleiding. Dit is geen route om te haasten: regelmatige stops, en concentratie zijn essentieel. Wie de tijd neemt, ervaart hier niet alleen een van de meest bochtige wegen van Thailand, maar ook een traject dat langzaam loskomt van het alledaagse en bijna tijdloos aanvoelt.
Bijkomend genieten we van een temperatuur die nu schommelt rond de 28° in plaats van de 33° van de voorbije dagen.
|
 |
Mae Hong Son 's avonds - iedere avond is er avondmarkt |
Mae Hong Son
Mae Hong Son heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de prehistorie, met archeologische vondsten in grotten (zoals in Pang Mapha) die wijzen op bewoning vanaf ongeveer 7.000–4.500 jaar geleden. De moderne stichting van de plaats begon rond 1831, toen Chao Kaew Muang Ma op bevel van de koning van Chiang Mai hier een kamp oprichtte om wilde olifanten te vangen en te trainen. De naam “Mae Hong Son” betekent letterlijk “rivier met een geul voor olifantentraining” (Mae = rivier, Hong = geul in Shan-taal). In de 19e eeuw trokken veel Shan (Tai Yai)-mensen uit naburige gebieden (nu Myanmar) hierheen door onrust en grensconflicten. In 1874 werd het officieel een stad onder leiding van Phraya Singhanatracha (Shangale), en later, na grensafspraken met de Britten in de jaren 1890, werd het volledig onderdeel van Siam (Thailand). Vandaag de dag blijft de provincie sterk beïnvloed door Shan-cultuur, bergvolkeren en haar geïsoleerde, mistige ligging.
|
|
en wat vinden we hier op de avondmarkt? Eén van onze geliefde gerechten: Banana roti
|
 |
aan het ontbijt |
 |
bezoek aan het poppen museum van de Wat Jong Kham |
 |
een bezoekje waard |
 |
het museum telt een verzameling Birmese omgekeerde beschilderde glazen panelen die het verhaal van het leven van Boeddha vertellen |
Mae Hong Son voelt nu nog steeds als dat vertrouwde, slaperige bergstadje van vroeger – een beetje slordig en authentiek, met hier en daar wat nieuwe gebouwtjes, maar zonder de massale toeristische make-over. Het centrale meertje (Nong Chong Kham) blijft het kloppende hart: ’s avonds hangt er die gezellige, ontspannen sfeer met de verlichte tempels (Wat Jong Kham en Wat Jong Klang) die prachtig reflecteren in het water, kerstverlichting slingers in de bomen (zelfs in dit boeddhistische hoekje en eetstalletjes en restaurantjes rondom.
Het herinnert ons aan die eerste keer, toen we van Pai over de de Mae Hong Son Loop met de 1890 bochten hier aankwamen. Het is rustig, niet overlopen door backpackers of luidruchtige bars – eerder locals en een handjevol reizigers die de tijd nemen om te zitten, te kijken en te genieten van de mistige bergen op de achtergrond.
|
we-vinden-het-hier-super
|
 |
de Shan tempels van Mae Hong Son |
De stad ademt nog altijd die afgelegen, vredige Shan-Burmese vibe, met weinig veranderingen in de kern: charmant chaotisch, sereen en tijdloos, precies zoals we het ons herinneren, maar met net dat tikje meer avondlijke gezelligheid rond het meer. Het voelt als thuiskomen in een plek die niet echt is veranderd, en waar elke avond weer een klein nieuw reisverhaal lijkt te beginnen.
|
|
we namen ons ontbijt bij een plaatselijke Thai - op het eerste zicht was het proper maar de orde en de keuken........
|
 |
een voetpad in Thailand is niet zoals bij ons |
 |
we gaan Phra That Doi Kong Mu bezoeken |
 |
boven gekomen kregen we een mooi zicht over Mae Hong Son |
 |
de Phra That Doi Kong Mu |
Klik hier voor meer foto's van ons verblijf
in Mae Hong Son |
De Karen-dorpen in Noord-Thailand: een herinnering die blijft
We hebben de Karen-dorpen in Noord-Thailand ooit zelf bezocht – de traditionele huizen op palen, de kleurrijke kleding, het handwerk en ja, ook de Longneck-gemeenschappen met hun iconische messing ringen. Het was een intense ervaring: een mix van fascinatie voor hun cultuur, warmte van de mensen en een vleugje ongemak over hoe toerisme soms speelt.
Sindsdien is er veel veranderd. Toerisme in Thailand is post-COVID weer booming, maar bij de Karen (vooral de Kayan Longneck) blijft de discussie over ethisch toerisme actueel. Sommige dorpen voelen nog steeds meer als attractie dan als authentieke gemeenschap, terwijl andere plekken (zoals community-based initiatieven rond Chiang Mai of Mae Hong Son) juist proberen bezoekers op een respectvolle manier te ontvangen – met workshops, verhalen en directe steun aan de locals.
Voor ons was één bezoek in 2013 genoeg om de indruk mee te nemen: de veerkracht, de ambachten en de complexe realiteit achter de toeristische façade.
|
 |
dit is een foto van in 2013 toen we op bezoek waren in een Karen dorp |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
