Naar de Balkan
Voor de derde keer in vijf jaar trekken we richting de Balkan. Het grote verschil met de vorige keren? Niet langer met onze getrouwe FJ, maar met ons elektrisch voertuig. We rijden intussen al acht jaar elektrisch en zelfs in het diepe zuiden van Italië en Spanje hebben we nooit laadproblemen gehad.
Deze keer zijn we benieuwd hoe het laden zal verlopen in de vroegere Oostbloklanden.
Na een vlotte doortocht door Duitsland, Oostenrijk kwamen we aan in het zonovergoten Slovenië.
|
 |
zonder onze café glacé konden we tocht niet vooruit |
 |
aan het mooie meer van Bled |
 |
Bohinjsko jezero lake: een mooi plaatsje, maar met veel toeristen |
Groene Goud in Stajerska
In de streek rond Celje en Žalec, zien we uitgestrekte hopvelden langs de weg.
Dankzij het ideale klimaat en de vruchtbare bodem wordt hier al generaties lang hop verbouwd. Niet zomaar hop trouwens: het “groene goud” van Štajerska wordt wereldwijd gewaardeerd voor zijn kwaliteit en aroma.
|
 |
we reden km na km tussen de hopplantages |
Kroatië
|
Een barok pareltje in Belec
We reden naar De imposante barokkerk “Majke Božje Snježne” – ofwel Onze-Lieve-Vrouw van de Sneeuw daterend van 1745 in het kleine dorpje Belec. Deze kerk wordt vaak omschreven als één van de mooiste barokkerken van Kroatië, maar…….toen we er aan kwamen was alles dicht. Van buiten oogt ze ingetogen, maar binnen zou je een wereld van pracht en praal binnenstappen.
|
 |
we hadden pech. Het gekende kerkje van Belec was gesloten |
Zagreb, opnieuw betoverend
Drie jaar geleden waren we hier ook. Het beviel ons toen zo goed dat we het niet konden laten om Zagreb opnieuw een bezoekje te brengen. En eerlijk? Het voelt een beetje alsof we terug thuiskwamen..
De stad straalt nog steeds dezelfde relaxte sfeer uit, met zijn levendige pleinen, verborgen steegjes en talloze gezellige terrasjes.
We zijn blij dat we zijn teruggekomen.
|
 |
in Zagreb wandelden we van terrasje naar terrasje |
Soms lijkt het alsof het lot een beetje meewerkt. Op 7 augustus, precies op de dag van onze 60ste huwelijksverjaardag, waren we in Zagreb. Wat een bijzondere plek om zo’n mijlpaal te vieren! We slenterden door de stad en ontdekten een charmant Italiaans restaurant, waar de geur van kruiden ons meteen naar binnen lokte. Met een glas volle rode wijn in de hand en sappige lamskoteletjes op ons bord, genoten we van het moment.
|
 |
we hadden iets te vieren..... |
De dag erna zetten we onze route verder richting Bosnië - Herzegovina.. De natuur in Kroatië is werkelijk onbeschrijfelijk: glooiende heuvels met wijngaarden, kabbelende rivieren en uitgestrekte velden die in de zon goudgeel oplichten. Elke bocht in de weg leek een nieuw schilderij te onthullen — en wij waren de gelukkige toeschouwers.
|
 |
het mooie Kroatië |
 |
we rijden weg uit het mooie Kroatië |
 |
Bosnië-Herzegovina & Montenegro
|
Grenzen, laden en verrassingen
Tot in Kroatië reden we zonder oponthoud de grenzen over, maar in Bosnië-Herzegovina volgde voor het eerst een pascontrole. De politie wenste ons vriendelijk een prettig verblijf toe. Snel ontdekken we dat onze Belgische simkaart niet werkt, maar voor 1 dag Bosnië willen we het gedoe om een lokale simkaart te kopen overslaan. We zijn dus aangewezen
op wifi in restaurants en hotels. Betalen gaat in Bosnië met de BAM (Bosnische mark); euro’s accepteren ze alleen bij kaartbetalingen.
|
 |
de mooie natuur van Bosnie |
Nationaal monument Tekija Blagaj
We vertrokken vroeg (09.30 uur voelt voor ons vroeg) om het 15e-eeuwse klooster Tekija Blagaj te bezoeken. De beloofde vijf minuten lopen vanaf de parking bleken er vijftien, onder een brandende zon van 41°C. Bezweet, maar onder de indruk, bereikten we het prachtige monument.
|
 |
het nationaal monument Tekija Blagaj uit de 15 de eeuw |
om hier te geraken was het eventjes lastig: wat klimmen en dalen in hoge temperaturen
maar toch blij dat we de hitte trotseerden
|
 |
Het meer van Bileca niet ver van de grens van Montenegro |
Zonder data op pad
We schreven dat we geen lokale simkaart kochten daardoor zaten we zonder internet op onze mobiele telefoon maar ook de simkaart van de Tesla was hier niet functioneel. Daardoor verloren we alle geavanceerde functionaliteiten van de Tesla Vier keer reden we verkeerd en belandden zelfs bij een rivier zonder brug.
We waren niet de enigen die Google Maps-problemen hadden, wat chaos en files veroorzaakten. Een uur later en een aantal kilowatts minder in de batterij - de airco was de grootste verbruiker - zijn we weer op de goede wegverloren tijd en verloren elektriciteit zaten we op de goede weg.
Omdat laadpalen in Bosnië en Montenegro zeldzaam zijn, en daardoor ons reisdoel in gevaar kwam, kregen we heel wat stress te verwerken.
|
 |
we rijden naar de grens van Montenegro in de file |
|
Montenegro
|
Een verzorgd land
Na de grenscontrole viel het ons weer op hoe verzorgd Montenegro oogt, met nette hoofdwegen. De rijstijl van de lokalen bleef daarentegen even roekeloos als decennia geleden.
Omdat we door omwegen tijd en stroom verloren hadden, besloten we bij te laden om zonder problemen in ons hotel in Albanië te geraken. We vonden een laadpaal in de hoofdstad Podgorica
|
 |
het meer in Viluci - Ponikvica - wat moois |
| voor meer foto's van onze eerste week in de Balkan klik hier |
|
Albanië
|
Terug naar een favoriete bestemming
Drie jaar geleden maakten we onze eerste roadtrip in Albanië, en dat beviel ons zó goed dat we besloten dit bijzondere land opnieuw aan te doen. Vorige keer was het september en eerder fris, maar nu rijden we rond in temperaturen tot 42 graden.
Albanië is tegenwoordig dé opkomende vakantiebestemming. Steeds meer reizigers ontdekken de adembenemende stranden, charmante stadjes en ongerepte natuur van dit Balkanland. Het grote verschil met toen? De een toegenomen drukte. Wat onveranderd is gebleven is dat, de typisch welgestelde Albanees in een grote, zwarte auto rijdt.
|
 |
het is nu 42 graden |
Een dag rust in Lëzhe
Door oponthoud in Bosnië kwamen we laat aan in Lëzhe, onze eerste stopplaats. Het hotel daar was gelukkig voorzien van een laadpaal, dus hier konden we een rustdag houden en genieten van het dolce far niente.
|
 |
er staat ons niets anders te doen dan te luieriken |
Terug in de badplaats Durrës
Goed uitgerust vertrokken we naar Durrës, waar we in 2022 fantastische herinneringen hadden opgedaan. Drie jaar geleden stond bij het binnenrijden van het centrum een omstreden, onafgewerkt monument: het project Veliera. Nu is het bijna af...en prijkt het trots aan het begin van de beroemde Epidamn Avenue. Destijds bezochten we al de historische bezienswaardigheden, zoals de Byzantijnse muur, het grootste amfitheater van de Balkan (uit de 5e eeuw, met plaats voor maar liefst 20.000 bezoekers) en de Venetiaanse toren, die toen nog achter zeildoek verborgen zat maar inmiddels prachtig gerenoveerd is.
(Geïnteresseerden kunnen hier meer lezen over ons bezoek in Durres 2022: https://www.worldtravellers.be/europe/mainpaginas/albania.html#durres)
|
|
zo zag het project Veliera eruit in 2022 - vandaag is het monumet afgewekt en ziet er mooi uit |
In de beschrijving van ons hotel stond dat er een laadpaal aanwezig was. Dat bleek helaas niet te kloppen. Gelukkig was de hoteleigenaar, zoals zoveel Albanezen, uiterst vriendelijk. We mochten onze stekker gewoon in een gewoon stopcontact steken en dat zonder vergoeding. Een meevaller, al duurde het laden wat langer dan normaal omwille van de slechte kwaliteit van het electriciteitsnet. Maar tijd hadden we.
|
 |
we hadden een mooi zicht vanuit onze hotelkamer |
 |
na 18.30 uur konden we buiten komen - ervoor het was het veel te warm |
 |
de mooie plaatsjes in Durres |
Naar het meer van Ohrid is een van de oudste en diepste meren van europa
Met spijt in het hart namen we afscheid van Durrës en reden richting het Meer van Ohrid. Het was heet, snikheet zelfs, maar het hotel, aan de oever van het meer, maakte veel goed. Ook hier hetzelfde laadprobleem, maar opnieuw kregen we toestemming om via een gewoon stopcontact te laden. En aangezien we weer een rustdag hadden ingepland, was dat geen enkel probleem. Of toch, de spanning was zo instabiel, inplaats van 230 volt varieerde deze van 200 tot 210 volt. Resultaat was dat er geen opladen mogelijk was.
|
 |
Het meer van Ohrid |
Het meer van Ohrid is een van de oudste en diepste meren van europa. Het ligt op de grens van Albanië en Noord-Macedonië. Hier konden we zwemmen naar hartelust.
|
 |
zicht vanuit onze kamer |
 |
wat is het hier mooi - spijtig dat we verder moesten |
 |
het Ohrid meer bij valavond |
In het hotel hier mochten we ook aan een stopcontact laden, maar…....dat werkte niet door de bar slechte kwaliteit van het net. Gelukkig had Pogradec - 6 km van ons hotel - een snel laadstation.
|
 |
gelukkig vonden we in Pogradec een laadpaal |
|
Noord Macedonië - Opnieuw een ander land
|
En alweer een grensovergang, de hoeveelste weten we intussen niet meer. Noord-Macedonië is ook een van de deelrepublieken van het voormalige Joegoslavië. In 1969 reden we al eens door het toenmalige Joegoslavië, op weg naar Bulgarije voor familiebezoek, met onze toen tweejarige Koen achterin.
|
 |
aangekomen aan de grens van Noord Macedonie.JPG |
Noord-Macedonië staat bekend om zijn ongerepte natuur, met uitgestrekte bossen en donkergroene sparren. Ongeveer een derde van het land is bedekt met bos. Wij verbleven in de omgeving van Bitola, vooral om twee redenen: een bezoek aan het Pelister Nationaal Park en de archeologische site van Heraclea Lyncestis.
|
 |
0ns eerste zicht in Noord Macedonie |
Het Pelister Nationaal Park
Het is beroemd om zijn eeuwenoude Molika-dennen – een zeldzame Balkan-soort die hier een volledig bos vormt. Mede dankzij dit unieke woud kreeg het gebied zijn beschermde status.
De Molika den groeit in een beperkt deel van de Balkan. Deze den kan 1000 jaar oud worden en tot 40 meter hoog groeien
De naalden van de Molika den staan in bundels van vijf, wat hem makkelijk herkenbaar maakt.
|
 |
Dirk is de uitleg over het park aan het bestuderen |
 |
de Molika-dennen |
Voor geïnteresseerden die wat meer willen weten over Bitola, lees hier: balkan - bitola |
|
De archeologische site: Heraclea Lyncestis
In Bitola bezochten we de indrukwekkende resten van Heraclea Lyncestis, een stad die in de 4e eeuw voor Christus werd gesticht door Philip II van Macedonië, de vader van Alexander de Grote. De Romeinse overblijfselen zijn opvallend goed bewaard gebleven. Vooral de vloermozaïeken maakten veel indruk: kleurrijk, verfijnd en verrassend intact na zoveel eeuwen.
|
 |
De archeologische site: Heraclea - Lyncestis |
Heraclea Lyncestis, was een oude Griekse stad in Macedonië, later geregeerd door de Romeinen. De ruïnes liggen 2 km ten zuiden van de huidige stad Bitola. In de vroegchristelijke periode was Heraclea een belangrijke bisschopszetel en een knooppunt aan de Via Egnatia die ooit Byzantium met Rome verbond via de Adriatische zeehaven Dyrrachium. In de 6e eeuw na Christus werd de stad geleidelijk verlaten na een aardbeving en Slavische invallen.
|
 |
ongelooflijk goed bewaarde mozaieken |
 |
daar geraak je niet op uitgekeken |
| |
|
wat een geduldwerk moet dit niet geweest zijn
|
 |
het amphitheater van Heraclea - Lyncestis |
voor meer foto's van de site
klik hier |
|
Skopje - De hoofdstad van Nieuw Macedonië
Na enkele dagen in bergachtig gebied, waar de temperaturen aangenaam waren, voelde de 36 graden in Skopje behoorlijk zwoel aan. Maar de belangrijkste bezienswaardigheden van de hoofdstad wilden we niet missen.
We wandelden door het oude stadsgedeelte en begaven ons eerst naar het Macadonia plein met het ruitersstandbeeld waar, naar het schijnt, Alexander de Grote staat met zijn paard. Het spel van de fonteinen is leuk om naar te kijken.
|
 |
het Macedonia plein met het ruitersstandbeeld |
 |
's Avonds veranderden de kleuren van de fontein |
Vanuit het Macedonia plein wandelden we naar de stenen brug.
De Stenen Brug (Kamen Most), die de Vardar-rivier overspant en het oude met het nieuwe stadsdeel verbindt, is hét iconische monument van Skopje.
|
|
De stenen brug van Skopje |
 |
Van al dat wandelen vond Dirk dat zijn schoenen eens moesten gepoetst worden |
Skopje is ook de geboortestad van Moeder Teresa. We wilden haar gedenkhuis bezoeken, maar helaas was het op zondag gesloten. Niet erg, want in Calcutta hadden we eerder al haar vroegere woonhuis bezocht.
|
 |
Het gedenkhuis van Moeder Theresa |
Het oude treinstation op een boogscheut er vandaan herinnert aan de verwoestende aardbeving van 1963. Het gebouw ziet er intact uit (is wel gerestaureerd) maar het uurwerk op de gevel wijst het tijdstip aan van de ramp, 26 juli 1963 5,17u. Die aardbeving van 6,1 op de Richter schaal herinneren we ons nog, 80 % van de stad werd verwoest.
In het oude deel van Skopje is het aangenaam wandelen, maar net als op andere plaatsen in Noord-Macedonië valt het op dat de stad niet echt proper is.
|
 |
Lieve wijst naar het uurwerk die de tijd aanwijst van de aardbeving |
 |
Het oude treinstation met het uurwerk dat stilstaat sinds 1963 |
Voor meer foto's te zien van
Albania en Nieuw Macedonia
klik hier |
|
Bulgarije
|
De grenscontrole in de kleine grenspost in het zuid oosten van Noord-Macedonië naar Bulgarije verliep dit keer iets uitgebreider dan gewoonlijk. Zowel de auto als de koffer werden gecontroleerd op verdoken migranten. Europa bewaakt zijn grenzen. We kunnen terug onze eigen simkaarten gebruiken en de Tesla heeft terug verbinding met internet. Geld uit de muur halen en een E-wegen vignet kopen doen we later. Nu rijden we naar onze eerste bestemming in Sandanski, Villa Sintica. Het is al de derde maal dat we daar enkele dagen zullen verblijven, het is ook een wijnmakerij en hun wijnen zijn top. Bijkomend pluspunt er is een EV laadstation.
|
 |
het mooie zwembad van het Villa Sintica |
het zwembad van villa Sandinski nodigt uit om te zwemmen
|
Sandanski staat bekend als de warmste stad in Bulgarije. Het heeft een uitgesproken ‘Mediterraan klimaat’ met milde, korte winters en lange, hete zomers. Deze overvloed aan zonneschijn en hitte is perfect voor het volledig rijpen van druiven, wat leidt tot krachtige, volle en rijke wijnen.
De combinatie van het unieke microklimaat, de arme zandgronden en de inheemse Melnik-druif maakt dit een wijnstreek zoals geen andere in Europa. Het is een gebied dat perfecte omstandigheden biedt voor het produceren van biologische wijnen, aangezien de droge, zanderige grond de groei van schimmels ontmoedigt.
|
 |
we genoten van al het lekkers en speciaal van de lekkere wijnen |
Montana is onze volgende etappeplaats.
Montana is een stad in het noord westen. In september 1923 was Montana, toen Ferdinand, het kloppend hart van de Septemberopstand in Bulgarije. Deze communistische rebellie tegen de regering van Aleksandar Tsankov begon hier, aangewakkerd door de Bulgaarse Communistische Partij en de Komintern. Opstandelingen namen dorpen rond Montana in, maar waren slecht bewapend, soms met alleen zonnebloemstengels als epgeweren. De slag bij Boychinovtsi, vlakbij, markeerde een dramatisch moment. Tussen 27 en 29 september sloeg het leger de opstand neer, met honderden doden en arrestaties. Vandaag ademt Montana rust, maar de echo’s van 1923 zijn voelbaar in de straten. En dat de stad door Russische ontwerpers is verbouwd is ondermeer te zien aan het grote centrale plein met fontein.
|
 |
Op dat centrale plein Žeravica staat een grote fontein |
 |
's avonds kregen we een spectakel met de verschillende kleuren |
Op dat centrale plein Žeravica staat een grote fontein die meteen vertrouwd aandoet. Het is zo’n klassieke socialistische stadsfontein zoals je ze ook in veel Russische steden tegenkomt: strak van vorm, breed opgezet, met krachtige waterstralen die vooral ’s avonds mooi tot hun recht komen in het licht.
|
|
De Romeinse nederzetting Montanesium
Op ongeveer zes kilometer van het centrum van Montana klommen we op de resten van een verleden dat veel verder teruggaat dan de Romeinse tijd. Op de heuvel boven de stad lag al in de 4de eeuw v.Chr. een Thracische burcht. De Romeinen namen deze strategische plek later over en maakten er hun nederzetting Montanesium van.
De Romeinse nederzetting Montanesium kende haar bloeitijd vooral tussen de 2de en 4de eeuw na Chr. Vanaf de 3de eeuw kwamen er herhaaldelijk aanvallen van Goten, later ook van Hunnen, Slaven en Avaren. De stad werd meermaals geplunderd en deels verwoest.
|
 |
In Montana bezochten we ook de ovrblijfselen van een versterkte burcht uit de 4de - 5de eeuw BC |
Niet ver van Montana bevindt zich een natuurpark: Vrachanski-Balkan. Een bezoekje waard. Het landschap is fantastisch en de routes zijn goed berijdbaar. Een paradijs voor wandelaars en rotsbeklimmers.
|
|
onze rit door het natuurpark Vrachanski-Balkan |
voor meer foto's van Bulgarije
klik hier |
|
Naar Roemenië - maar eerst door Servië
|
Tot onze verrassing stonden we plots aan de grens met Servië
Zondag 23 augustus rijden we naar een kampeerplaats aan de Donau, in Roemenië. Zoals steeds hebben we de gps een route langs secundaire wegen laten berekenen. De grensovergang in Vidin (Bulgarije–Roemenië) was een mogelijk alternatief, maar daar waren we in 2021 al geweest. Veel aandacht had ik eerlijk gezegd niet besteed aan de landelijke route die we nu volgden. Tot onze verrassing stonden we plots aan de grens met Servië – iets waar de gps ons niet voor had gewaarschuwd.
|
 |
oei, we belanden in Servië inplaats van in Roemenië |
Dat betekende twee grensposten na elkaar, want we verlieten opnieuw de Europese Unie. Al aan de Bulgaarse kant werden we gecontroleerd op mensensmokkel. Omdat de achterste ramen van de Tesla donker getint zijn, moesten ze naar beneden. Aan Servische zijde moest ook de achterklep open. Een vrouwelijke douanier vroeg of we alcohol of sigaretten bij ons hadden. De witte doos met zes flessen wijn – nochtans duidelijk zichtbaar – negeerde ze volledig, maar de beautycase van Lieve moest ik wel openmaken.
|
 |
Servië heeft ook last gehad van bosbranden |
De smalle Servische weg die volgde was van middelmatige kwaliteit, maar vrijwel verlaten. In elk dorp stond minstens één rooms-katholieke kerk – iets wat we sinds Oostenrijk niet meer hadden gezien. We reden door eindeloze velden met uitgebloeide zonnebloemen, afgewisseld met kleine stukken bos, waarvan vele recent waren afgebrand. Ook in Bulgarije hadden we al talrijke verbrande zones opgemerkt.
|
 |
de mooie natuur van Servië |
 |
en hier rijden we Servië opnieuw buiten - van een flitsbezoek gesproken  |
|
Nu rijden we Roemenië echt binnen
|
In Novi Sip bereikten we de Donau.
Een lange brug bracht ons naar de overzijde en meteen ook naar Roemenië – alweer een grensovergang. Drie landen op enkele uren tijd.
Hier, waar de Donau de grens vormt tussen Bulgarije en Roemenië, maar ook tussen Servië en Roemenië, zijn we beland in een van de mooiste trajecten van de machtige rivier. Soms breed en kalm, dan weer meanderend door rotsachtig landschap – de Donau toont hier al haar gezichten.
|
 |
De mooie blauwe Donau in Roemenië |
 |
op weg zien we veel witte kerkjes staan pronken |
| |
Onze dorst lessen aan de mooie blauwe Donau
|
De IJzeren Poort
Bij Novi Sip begint de beruchte IJzeren Poort (Porta Ferea), eeuwenlang een van de moeilijkst bevaarbare stukken van de Donau. Al in de Romeinse tijd begreep men het strategische belang van deze doorgang. Keizer Trajan liet in de 2de eeuw een weg in de rotsen uithakken en bouwde er de beroemde Trajanusbrug om zijn legioenen naar Dacië (het huidige Roemenië) te leiden. Eeuwenlang bleven de stroomversnellingen hier een obstakel voor schepen. Pas in de 20ste eeuw, met de bouw van stuwdammen en sluizen, werd de rivier echt bevaarbaar gemaakt.
|
 |
De donau aan de ijzeren poort |
 |
de dorpjes langs de Donau |
voor meer foto's van Roemenië
klik hier |
|
Servië
|
Op weg naar de hoofdstad Belgrado die aan de Donau ligt
Vanaf de IJzeren Poort richting Belgrado verandert het landschap langs de Donau duidelijk van karakter. Na de smalle kloof openen de oevers zich opnieuw: brede rivierarmen, eilandjes en uiterwaarden tekenen het beeld. Dorpen en kleine stadjes liggen vaak direct aan het water, met kerktorens en oude vestingen die de horizon bepalen. Eens door de kloven maken de groene heuvels langzaam plaats voor vlakker land, totdat de rivier bij de hoofdstad samenkomt met de Sava en de skyline van Belgrado zichtbaar wordt.
De kleine grenspost Roemenië Servië midden in de velden hebben we ondertussen gepasseerd en we kregen geen lastige vragen. Een lange lelijke stalen brug over de Donau brengt ons naar het centrum van Belgrado en daar hebben we een hotel geboekt.
|
 |
voor de tweede keer in een paar dagen rijden we in Servie binnen |
Belgrado oogt op het eerste gezicht wat rommelig en grijs, met sobere blokken uit de socialistische periode. Toch heeft de stad een levendige sfeer, historische lagen en uitzichtpunten die haar karakter en charme onthullen.
Door de hitte hebben we onze uitstappen in de stad herleid tot het minimum. Het wandelen in de steile straten rondom ons hotel was al een uitdaging en rijden met de auto was al evenmin een sinecure.
|
 |
Beograd heeft wel mooie gebouwen |
 |
Beograd heeft wel mooie gebouwen |
Belgrado, vaak “Witte Stad” genoemd, heeft een bewogen geschiedenis. Al in de 4e eeuw v.Chr. woonden hier Kelten, later werd het een Romeins fort (Singidunum). Door de eeuwen heen was de stad twistappel tussen Byzantijnen, Hongaren, Ottomanen en Habsburgers. In de 19e eeuw groeide Belgrado uit tot hoofdstad van het onafhankelijke Servië en later van Joegoslavië. Vandaag is het de dynamische hoofdstad van Servië, waar sporen van al die invloeden nog zichtbaar zijn.
|
 |
Dirk kijkt naar de Sava die in de Donau loopt |
| |
een mooi zicht van de rivier de Sava van op het Kalemgdan park
|
Na twee nachten houden we het hier voor bekeken. Vandaag rijden we naar Hongarije. Gisteren avond wou ik al de Tesla aan de hotellader koppelen maar een Renault Zoë met Engelse nummerplaat was deze morgen nog steeds aangesloten. Het hotel had nochtans beloofd de eigenaar te vragen zijn auto te verplaatsen…Het is al na negen als de Zoë de plaats heeft geruimd. Dus zou ik kunnen aansluiten als de plek waar de Zoë in de garagebox stond naast een Skoda breed genoeg zou zijn geweest. Enige oplossing is dwars voor de opening parkeren. Maar de hotelparking is zo klein dat de andere gasten de parking niet meer uit kunnen. Ik blijf dus bij de auto voor het geval dat iemand weg moet. De dame hotel manager was me gezelschap komen houden en wist me te vertellen dat het leven In de stad duur is voor een gemiddeld inkomen van €600.
|
 |
Kathedraal van St Michael de Aartsengel - binnenzicht |
 |
het plafond van de Kathedraal van St Michael de Aartsengel |
voor meer foto's van Servië
klik hier |
Laadstress
Veel konden we niet laden, want precies op dat moment viel de netstroom uit – en wij stonden daar met amper 1% extra in de batterij. Geen keuze dus: verder rijden en hopen op een OMV-tankstation, vijftien kilometer verderop.
Daar stond een gloednieuwe snellader die tot 320 kW zou kunnen leveren… tenminste, als we erin slaagden het ding te starten. Alle instructies waren in het Servisch en zonder internet konden we niets vertalen. Gelukkig kregen we hulp van een dame met een iPhone, die samen met ons een halfuur lang in de brandende zon van 32 graden stond te puzzelen. Dankzij haar vertaalwerk en haar smartphone konden we uiteindelijk de QR-code scannen, een app downloaden en met de kredietkaart betalen.
Bij de registratie werd wel een borgsom ingehouden, maar ook dat raakte opgelost. In de koffiebar sprak een vriendelijke man ons aan, die ons via zijn telefoon rechtstreeks met Charge&Go in contact bracht. Borg terug, probleem opgelost.
Zoals de dame bij het afscheid glimlachend zei: “Serviërs zijn vriendelijke en behulpzame mensen – maar het land trekt op niets!” |
|
Hongarije
|
De tijdrovende grensovergang
Rijden door het platteland van Servië is rijden langs eindeloze akkers, met verdorde zonnebloemen die klaarstaan om geoogst te worden. Bomen zijn er nauwelijks; het landschap oogt kaal en dor. Voor één keer volgen we een stuk snelweg, maar een tiental kilometer voor de grensovergang stuurt de gps ons een nationale weg op. Daar belanden we in een file. Bijna twee uur later staan we eindelijk in een van de twee rijen voor douane en immigratie.
|
we zijn aan de grens van Hongarije - na anderhalfuur aanschuiven waren we erdoor
|
Voor ons en naast ons zien we hoe wagens uit de rij worden gehaald en naar een parkeerplaats geleid. Een familie in een BMW moet alle bagage uitladen. Tassen worden geopend, spullen verspreid over een tafel. Ook de twee Franse busjes voor ons ondergaan hetzelfde lot.
Dan zijn wij aan de beurt. Ik open de achterklep. De douanier wil de koffer doorzoeken en vraagt of ik iets aan te geven heb.
‘Wat zou ik moeten aangeven? Sigaretten misschien?’ vraag ik hem.
‘Ik rook niet, mijnheer, en ik ben 83 jaar.’
Dat blijkt overtuigend genoeg om zijn zoekactie te staken. Tot zijn oog valt op de Tesla. Plots wil hij ook de frunk zien – de koffer vooraan. Voor het eerst tijdens deze reis wordt ons dat gevraagd!
|
 |
Hoe vlug mogen we rijden in Hongarije? |
Even later zijn we opgelucht Hongarije binnen. Hier rijden we meteen op een weg omzoomd door bomen. Wat een verschil met het kale Servische landschap.
Wij sliepen in een mooi stadje met een onuitspreekbare naam Kecskemet, in het midden van Hongarije.
Kecskemét verrast met zijn prachtige art-nouveaugebouwen, zoals het kleurrijke Cifrapalota en het imposante stadhuis. De stad is ook de geboorteplaats van componist Zoltán Kodály. Op het centrale plein klinkt elke middag een carillon, een passend eerbetoon aan de muzikale traditie.
|
 |
we overnachtten in Kecskemet - een mooie stad |
 |
Kecskemet - een mooie stad |
|
Slowakije
|
Bratislava
Vanuit Hongarije rijden we naar Bratislava. Zodra we de grens oversteken, verandert het landschap: bredere wegen, meer bedrijvigheid en de Donau die de stad zijn dynamiek geeft. Bratislava is compact, maar zit vol geschiedenis. Eeuwenlang werd hier de Hongaarse kroon bewaard en tijdens de Habsburgse periode werden er koningen en koninginnen gekroond in de Sint-Martinuskathedraal. Vandaag straalt de stad een levendige charme uit, met zijn burcht hoog boven de rivier en een historisch centrum dat uitnodigt om te voet te verkennen.
|
we zijn aan de grens van Slowakije - een vroegere grensovergang - hoe vlug mogen we hier rijden
|
 |
Slowakije - Bratislava heeft veel ronde gebouwen |
 |
Slowakije Staatz - Kautendorf |
 |
de Apolo bridge over de Donau bij het buiten rijden van Bratislava.JPG |
|
Tsjechië
|
|
In Tsjechië aangekomen - en hoe vlug mogen we hier rijden? |
Praag
Vanuit Bratislava zetten we koers naar Praag. De route voert ons door het glooiende Tsjechische landschap, met bossen, velden en stille dorpen. Naarmate we dichter bij de hoofdstad komen, wordt het verkeer drukker, maar de eerste aanblik van Praag maakt dat meteen goed. Torens, bruggen en de Moldau die door de stad slingert: niet voor niets wordt Praag de “Gouden Stad” genoemd. Eeuwenlang was dit het hart van het Boheemse koninkrijk en later een residentie van de Habsburgers. Vandaag ademt het centrum nog steeds middeleeuwse grandeur, met de Karelsbrug en de Praagse burcht als iconen.
Vrijdagnamiddag in Praag rijden is lastig. Voor de laatste 500 m naar het hotel hadden we meer dan een half uur nodig!
|
 |
Tsjechie - de tram anno 2025 is wat gewijzigd dan toen wij die gebruikten in 1992 |
 |
Tsjechië - Praag telt veel bruggen over de Moldau |
 |
Tsjechië - Praag aan de Moldau.JPG |
 |
Tsjechië - Praag - zicht vanuit ons hotel |
|
Duitsland
|
|
in Duitsland aangekomen - en hoe vlug mogen we in Duitsland rijden? |
Naar huis
Vanuit Praag is het iets meer dan 900 km om terug thuis te komen. Dat is een dag rijden maar we kiezen voor een tussenstop in Frankfurt.
De stad is een mix van moderne wolkenkrabbers en historische gebouwen, met de Römer en de Main als iconen. Zelfs een korte stop geeft je een indruk van het bruisende financiële centrum van Duitsland, waar traditionele cafés en futuristische skyline naast elkaar bestaan.
|
 |
Duitsland - we reden langs de wijngaarden van de Frankenwijnen |
 |
Duitsland - Frankfurt an der Main |
| |
 |
Duitsland - onze laatste avond - gezondheid!!! |
voor meer foto's van Hongarije - Slowakije -Tsjechië en Duitsland
klik hier |
|
| Einde van opnieuw een boeiende reis |
Terug naar
www.worldtravellers.be
