}
Traveling is tasting the world ( Henny Bröcheler)
www.worldtravellers.be
 
If you cannot read Dutch, you can choose any language with the google translate tool

Zambia 2017 - 2019

Voor Zambia 2019 klik hier

 

de grens van Zambia

Grens Malawi Zambia

Woensdag 3 mei. We zijn deze voormiddag vertrokken uit Lilongwe en rijden richting Zambia, Luangwa national park. De M12 is in goed staat, we hoeven ons niet te haasten het is een kort ritje van 277 km, maar er is wel een grensovergang. Het zal inderdaad de honderdste op onze trip rond de wereld zijn.

De grensovergang ziet er niet indrukwekkend uit. Geen afspanningen, geen prikkeldraad, geen hoge muren enkel een paar plastieken kegels om de weg af te sluiten. De formaliteiten aan de Malawi kant lopen bijzonder vlot er is ook niet veel passage. Wat verder botsen we weer op een paar kegels afgewisseld met vaten die ons de weg versperren. We parkeren de FJ en voor we eruit zijn worden we gevraagd of we nog Malawi Kwachas over hebben om om te wisselen tegen Zambia Kwatchas. Die hebben we niet want we hebben ze alle omgeruild tegen benzine.

Immigratie eerst, want we moeten ook nog een visum kopen. De dame, achter glas, dus moeilijk verstaanbaar, probeert ons iets duidelijk te maken. Na een paar keer opnieuw vragen begrijpen we dat we het normale visum van 50$ niet kunnen krijgen omdat haar registratie boek vol is. Dus moeten we er een kopen van 75$ en ze toont de twee registratie boeken. Omdat we protesteren lukt het tenslotte toch. De carbontaks, die moet in Kwacha betaald worden, kunnen we niet betalen want het computersysteem ligt plat. Onze Carnet is ondertussen ook al voorzien van de nodige stempels en daarop wordt een vermelding geschreven dat we de Carbon taks bij exit zullen moeten betalen ook in Kwacha. Gelukkig is de ATM wel in dienst en kunnen we ons voorzien van de Zambiaanse Kwachas. Want de autoverzekering moet in Kwatcha betaald worden maar de gemeentetaksen, die moeten we dan weer in dollar betalen.

  
de soep van allerhande tajsen - de carbon taks volgt nog

Wildlife Camp

Wildlife camp resort ligt aan de rand van het Luangwa park aan de oevers van de Luangwa rivier. Het is een zeer groot domein en op het domein is er een waterput die olifanten regelmatig komen bezoeken. Er zijn niet alleen olifanten hier maar ook leeuwen, luipaarden, impala's en bavianen en vervet apen. In het donker van de receptie naar de kampeerplaats wandelen is niet aangewezen.

onze schitterende kampeerplaats in Wildlife camp

De FJ staat aan de rand van de stroom waarin nijlpaarden en krokodillen de plak zwaaien. Vooral de hypo's zijn luidruchtig zowel overdag als 's nachts. Maar gisteren werden we rond middernacht opgeschrikt door een hels lawaai rondom onze kampeerplaats. Dat bleken apen te zijn die signaal gaven dat er leeuwen in de omgeving zijn. We hebben ze niet gezien maar de nachtwaker wist ons te vertellen dat vier leeuwen langs onze FJ waren voorbijgelopen. De olifanten overdag zijn iets voorkomender die lopen ons voorbij op 100 meter. Impala's zijn iets minder gereserveerd want elke avond staan ze op 40 m afstand naar ons te staren. Hun ogen spiegelen als die van katten in het felle licht van onze radio gestuurde zoekschijnwerper. Het zijn alleen de apen en eekhoorns die vervelend doen. De apen zijn vliegensvlug en terwijl we erbij staan zijn ze met het brood van tafel weg. De deuren van de FJ moeten we gesloten houden want in een wip zitten de stelende apen in de auto en die ervaring hebben we al eens gehad in Thailand.

  
zicht vanuit onze kampeerplaats - Hippo's, Baboons en krokodellen
 
de olifanten wandelen zo het kamp binnen
de avocados zijn dubbel zo groot als bij ons en zijn wel lekker maar de onze smaken beter
Voor meer foto's van onze eerste dagen in Zambia
klik hier


Luangwa National Park

Bij ons bezoek aan het Luangwa National Park, dat bekend staat om de grootste populatie van luipaarden te bezitten, hebben we wel wild gezien, waaronder een zeldzame meute wilde honden, maar spijtig genoeg geen luipaarden.

let op de strepen die ook zichtbaar zijn zowel op de manen als op de poten.
we hadden geluk om een meute wilde honden te zien
Voor meer foto's van ons bezoek aan het Luangwa National Park

Rijden in Zambia

Zambia, het vroegere Noord Rhodesië, het land met de 70 talen telde ongeveer 13.000.000 inwoners in 2010 en nu 16.000.000. In Zambia werden bewijzen gevonden dat 300.000 jaar geleden het gebied bewoond werd door mensachtigen. In de 18de en 19de eeuw floreerde hier de slavenhandel. Het land werd in 1964 onafhankelijk van het VK. Het voornaamste export product is koper.

De weergoden blijken ook hier in Zambia een ander programma te hebben gekozen. Het zou al droog moeten zijn maar dat is het niet vooral niet in het noorden. Voor ons reizigers kan dat een probleem zijn maar voor de boeren is dat een godsgeschenk. Voorwaarde is wel dat het niet om stortregens gaat want dan spoelt hun goede grond weg. En dat is ook wat gebeurt op de laterite wegen. Als die vers geschraapt zijn, zijn die best te verteren door de FJ en kunnen we zelfs tot boven de 60 km/u rijden maar dat komt maar zelden voor.

Onze volgende trip gaat richting zuiden naar Livingstone, de Victoria watervallen. Dat zullen we in verschillende etappes moeten doen want de route is bijna 1.100 km. Dat is de kortste weg maar als we snelste weg nemen wordt dat 1.270 km. De kortste weg gaat over de Petauke route. Van het nationaal park tot Petauke zijn dat 175 km, maar andere reizigers deden daar onlangs twee dagen over! We hebben nu al voldoende van deze wegen onder de wielen gekregen, we kiezen voor het comfort.
In de jaren 70 had Zambia het beste wegennet van alle Afrikaanse landen onder de Sahara. In 1991 werd vastgesteld dat 80% van het netwerk in slechte toestand was tengevolge van slecht onderhoud. Van de ongeveer 90.000 km wegen is er maar 20.000 geplaveid! Dank zij buitenlands kapitaal zijn er nu programma's lopend voor de aanleg van spoorwegen en de verbetering van het bestaand wegennet.

door buitenlands kapitaal kreeg Zambia op bepaalde plaatsen een prachtige weg
op het platteland leven de mensen nog in hutjes

De tseetseevliegen

We rijden op de T4 richting Lusaka. De weg is hier recentelijk vernieuwd met Europees geld. Ook hier is weinig of geen verkeer uitgezonderd in de omgeving van dorpjes. In die dorpjes is de maximum snelheid 50 of soms 40 km/u. Om de snelheid van het verkeer te verminderen zijn ook hier verkeersdrempels geplaatst. Deze snelheid remmers zijn, op deze nieuwe weg, zo ontworpen dat die verplichte maximum snelheid kan aangehouden worden zonder overdreven hinder voor de auto of inzittenden. Sneller erover rijden is niet aangewezen. De lengte en de hoogte van de bult lijkt functie te zijn van de toegelaten snelheid. Een goede vondst.

We worden gestopt. Een gammel draaihek verspert ons de weg. Een oudere man in donker groen uniform met een vlindervangnet stapt op ons toe. "Tsetse flies? Vraagt hij ons terwijl hij het interieur van de FJ aan een kritische blik onderwerpt. Nee , die vliegen met de vleugels op elkaar ken ik nog sinds mijn reizen naar Rwanda in het begin der 70er jaren. Neen, we hebben geen van die nare passagiers bij. Volgens Lieve heeft ze er wel een dood gemept een uur geleden.
Deze tseetseevliegen kunnen geïnfecteerd zijn met parasieten die ze in de bloedstroom van mensen of dieren kunnen inbrengen. De dodelijke slaapziekte is er het gevolg van. In de jaren 60 was de vlieg bijna uitgeroeid door de bestrijding met DDT. Nu is ze weer in opmars omdat DDT slecht is voor de natuur. Grote delen van Afrika zijn onbewoond of onbewoonbaar door deze vlieg.

Bij de Tseetseevliegen liggen de vleugels op elkaar

Lusaka

We naderen Lusaka, de hoofdstad van Zambia. De laatste twee dagen waren de wegen in zeer goede staat met hier en daar nog wat wegenwerken voor het bouwen van bruggen. Ook de politie is ons reizigers goedgezind. Bij alle checkpoints mogen we door zonder stoppen op een uitzondering na.
Het verkeer wordt steeds drukker en uiteindelijk komen we bij het binnenrijden van de hoofdstad vast te zitten in een file. Wij zijn duidelijk in een andere wereld terechtgekomen. Shopping malls, grootwarenhuizen dezelfde als in Zuid Afrika.
Wat een immens contrast tussen de toestand op het platteland met de hutjes en geen auto's en de kinderen met landbouwgereedschap op de schouders en de moderne gebouwen en grote auto's hier!

de hoofdstad Lusaka - we waanden ons niet meer in Zambia
dit is ook Lusaka.....en hier leven ook mensen

Chirundu

Voor we Livingstone aandoen maken we nog een afslag richting de Zambezi, de grens met Zimbabwe. De weg loopt tussen beboste heuvels en we dalen van 1.300m naar 475 m het niveau van de stroom. Zambia ligt op het centrale plateau, de gemiddelde hoogte is 1.200m. Tot nog toe reden we langs de T4 op hoogtes die schommelden van 1.100m tot 1.300 m. Chirundu is een grensstadje aan de oevers van de machtige Zambezi rivier. 22 km noordwaarts van de stad hebben we een resort met goede camping gevonden op de oever van de Zambezi. Hier blijven we twee nachten en we doen er geen excursies op de Zambezi. De camping is mooi en we hebben hier een resident hippo die 's nachts rond de tenten aan het grazen is.

de mooie Zambesi
Voor meer foto's van onze trip naar Livingstone over Lusaka klik hier

Livingstone en de watervallen

Op zijn trek door zuidelijk Afrika kwam de Schotse missionaris Livingstone in november 1855 te staan voor een tot dan toe voor westerlingen onbekend natuurfenomeen dat later door hem de Victoria watervallen werd genoemd. De koningin van Engeland was toen Victoria, vandaar de naam. De lokalen noemden het de Mosi-oa-Tunya . Een naam waarschijnlijk door de Arabieren gegeven. Letterlijk vertaald " de rook die dondert". November was niet de beste tijd om de watervallen in al hun glorie te zien want dan is het waterpeil van de Zambezi op zijn laagst en zal er niet veel gedonder te horen geweest zijn.


de regenboog met daarachter de Victoria waterval

Op dit ogenblik, in mei, staat het peil van de Zambezi op zijn hoogst en is de waterpluim die het neerstotende water produceert - 900 miljoen liter water per seconde dat 108 meter naar beneden stort - van 30 km ver te zien en het bulderend geluid van ver te horen. Wij kunnen het 's avonds en 's nachts goed horen vanaf onze verblijfplaats in Waterfront en die is ongeveer vijf kilometer ervan verwijderd.

We hebben zoals elke toerist het wandelpad voor de 1,7 km brede waterval gelopen en ons druipnat laten regenen. Een beter zicht op de zeven kloven waardoor de Zambezi na de waterval stroomt kregen we te zien vanuit de lucht. Hoewel Lieve vindt dat de wandeling toch spectaculairder overkwam.

wat een kracht
we werden goed nat alleen maar door het opspattend water van de waterval

De watervallen liggen uitgerekend op de grens Zambia Zimbabwe. De weg naar Zimbabwe loopt over een metalen brug over een van de kloven. Deze brug werd gebouwd in 1905 in opdracht van Rhodes. Hij wou een treinverbinding realiseren tussen Kairo en Kaapstad.

de Victoriabrug onhuld in een mooie regenboog
Voor meer foto's van onze wandeling naar de waterval klik hier
 
 
video van onze wandeling aan de watervallen

we maakten een helicoptervlicht over de Niagara watervallen
hier duikt de Zambezi de diepte in
de Victoriabrug vanuit de lucht gezien
wat een spectakel
opnieuw een ervaring rijker
voor meer foto's van onze helicoptervlucht klik hier



de helicoptervlucht over de watervallen was een van de hoogtepunten van onze reis  
 
We boekten ook een "sunset cruise" op de Zambezi rivier. Dit was een geslaagde afsluiter van ons verblijf in Livingstone waar de Victoria watervallen, van het gebied, een toeristische trekpleister heeft gemaakt.

op de boot was het ook GT time
rustig bijpraten met de kapitein
langs de boorden zagen we wild. Hir een krokodil
wat een tanden
Lieve hoopt nog wat nachtwild te zien
Voor meer foto's van onze sunset cruise klik hier

Naar Botswana

Onze tijd begint te korten, want binnen een week moeten we aan de grens van Zuid Afrika staan willen we intijds ons vliegtuig kunnen halen op 2 juni a.s. Vandaag steken we de grens van Zambia naar Botswana in Kazungula over, daar is Zambia gescheiden van Botswana door de Zambezi rivier en daarvoor moeten we de ferry nemen.

Al vanop kilometers afstand zien we rijen vrachtwagens staan die wachten om de grens over te steken. Er wordt gezegd dat ze tot soms vijf dagen moeten wachten. Op de ferry zien we ook vervoer van lege benzine jerrycans die daarna dezelfde weg terug gaan maar dan gevuld. De benzine is in Botswana de helft goedkoper!

de kilometers lange rijen vrachtwagens die wachten om de grens over te steken
op de ferry
open en bloot benzinesmokkel
Voor meer foto's van onze oversteek naar Botswana klik hier

 


Onze route in Zambia in 2017

2019
 


Terug naar Zambia


Even buiten Katima Mulilo is de grens met Zambia. Vooraleer de reis aan te vatten moeten we nog even voorbij de Pick n Pay of Shoprite -de zelfverklaarde grootste supermarkt keten van Afrika - om onze voorraden vlees, drank en ander proviand aan te vullen. In Katima was er acht jaar geleden een straat en veel stoffige zandwegen nu zijn er drie supermarkten en een centrum met bank, ziekenhuis en winkels bereikbaar op asfaltwegen.

Het is opnieuw snikheet vandaag. Er staan minder lange rijen vrachtwagens te wachten om de grens over te steken dan tussen Botswana en Zambia bij Kasane. We maneuvreren langzaam door de her en der geparkeerde wachtende vrachtwagens. Fixers proberen ons te doen stoppen, maar die zullen we hier niet nodig hebben. Immigratie en douane formaliteiten zijn in een wip gebeurd in Namibië. We rijden verder tot we op een grote parking komen voor de officiële grensgebouwen van Zambia. Weer worden we omringd door mannen die ons willen helpen en geld willen wisselen. We bedanken.

op een marktje, net over de grens, kochten we een simkaart

In het gebouw met de vele loketten gaan we eerst naar immigratie en daar moeten we opnieuw een visa aanschaffen. De twee vrouwen achter het loket verwijzen ons naar een loket aan de andere kant van de grote witte zaal met een grote camera ervoor. Daar moeten we even poseren voor een gezondheidscheck. We worden gezond bevonden den krijgen een soort jeton waarmee we weer naar het loket met de twee vrouwen moeten. Het duurt en duurt waarschijnlijk omdat het computerklavier maar met een vinger kan bediend worden. Oef, we kunnen verder naar douane. Maar vooraleer onze Carnet aan de orde komt moeten we eerst Carbon taks betalen. Met creditkaart gaat het hier niet. Dus op zoek naar een ATM en die is te vinden aan de andere zijde de grote parking. Dat duurt ook even want er komen alleen kleine coupures uit en we moeten de opvraging een paar maal overdoen. Na douane, carnet en carbontaks, een loket verder voor een wegverzekering en dan weer een loket aan de andere kant voor road taksen. Zijn we nu eindelijk rond, jawel we mogen gaan. Maar bij het buitenrijden van de parking moeten we weer naar een loket, registreren en soort gemeente taks betalen. Het is twee uur later en we kunnen eindelijk de M10 oprijden richting Ngonye watervallen op de Zambezi.

na ons avontuur met de wicn in Namibia diende er een reparatie te gebeuren


Fluisterend zand

Whisperings Sands resort en camping ligt aan een van zijarmen van de Zambezi. Oevers met wit zand afgewisseld met zwarte rotsen. En inderdaad als je op dit zand loopt maakt het een schuifelend geluid.

Toen we enkele dagen geleden onze lier nodig hadden om ons uit het slijk te bevrijden in Mudumu NP is dat gelukkig goed afgelopen. De winch werkte, maar intermitterend. En dat aan en uit gedrag had de solenoïde contacten kunnen doorbranden. De stromen die bij zulk een krachtige lier door de relais en de contacten ervan gaan lopen op tot 400 ampère. Ik wist al van verleden jaar dat dit probleem bestond, daarom had ik ook een nieuwe radiozender en ontvanger mee. Dringend tijd om de nieuwe set te installeren.

 
we verbleven drie dagen in de camping: Whispering Sands - mooi gelegen

Vijf kilometer meer naar het noorden is de Zambezi nog breder, 1000 meter breed front met tal van watervallen, anders maar minstens even spectaculair als de Victoria watervallen. Er is ook haast geen toeristische infrastructuur, er komen ook weinig toeristen want te ver afgelegen, alleen een bezoekerscentrum is er. We rijden naar dat bezoekerscentrum want het is zowat 10 km noordwaarts en die mars in die temperatuur is niet voor ons weggelegd.

We brachten een bezoek aan de Ngonye watervallen

De Ngonye watervallen


Samuel is de aanwezige in het kleine gebouwtje met wat prularia en schedels van de verschillende antilopen die in dit gebied voorkomen. Meer is het bezoekerscentrum niet. Wij moeten ons inschrijven en de vergoeding betalen. Samir zal ons vergezellen naar de oever van de Zambezi Endstra is geen wandelingen het park. Eerst dalen we af tot waar het water reikt in het regenseizoen we moeten over een beek met zwarte rotsen die we kunnen gebruiken om onze voeten niet nat te maken, het lijkt meer op hink stapspringen met het risico van toch in het water terecht te komen. Na deze hindernis moeten we nog 200 meter over ruwe rotsen met spleten en grote hoogteverschillen tot aan de oever die zowat vijf meter boven het kolkende water uitkomst. En dan ontplooit zich een machtig spektakel.

 
om zo dicht mogelijk bij de watervallen te komen moesten we klauteren - gelukkig hadden we een hulpvaardige gids
 
dit was ons eerste zicht op de watervallen


wat een kracht

Wat een buitengewoon panorama. Er is wat wind maar dat valt best mee om de drone te vliegen en om wat spectaculaire videocontent te schieten. Ik laat de drone zo’n 50 meter stijgen en naar een van de watervallen vliegen om dan achterwaarts terug te vliegen met lopende camera. Maar dat avontuur is slecht afgelopen. Ik heb hem gecrasht. Eerst kreeg ik een melding “ abnormal situation” en dan “ lost connection” en dat was het einde. Het volgende was nog een tevergeefs visueel zoeken springend over de rotspartijen.

Wanneer er internet dekking was geweest had ik onmiddellijk de laatste positie kunnen lokaliseren, dat heb ik nu pas kunnen doen nadat we weer dekking hadden. Dat het zover is gekomen is met alle waarschijnlijkheid het gevolg van reset van alle instellingen van de software als gevolg van een update van enkele dagen voorheen. Wat een pech!

Dirk haalde zijn drone boven om de watervallen van uit de lucht te filmen
Voor meer foto's van ons bezoek aan de Ngonye watervallen klik hier
 
 
prachtig zicht van de watervallen..........maar een ogenblik later was de drone verdwenen en bij "find my drone" zagen we dat hij in de Zambezi lag

Aan het meer ten noord oosten van Limulunga

De rit naar Kafuela NP is te ver om in eenmaal te rijden. We besluiten om een dertigtal kilometer ten noorden van Mongu een resort op te zoeken aan een klein meer en daar een paar dagen te verblijven. En in dit meer is het veilig om te zwemmen want er zitten geen nijlpaarden en krokodillen in het water. In Mungo kunnen we tanken. Even bellen naar Itcheke luxuary lodge om te verifiëren of ze wel zijn geopend. Dat is zo en voor de 32 km heb je een uur nodig werd ons gezegd.

de weg van Mongu naar Limulunga - de mensen leven hier ook in hutjes
we waren op weg naar Ikythe Luxury resort maar dit is verre van luxury
het leven op het platteland

Wij zijn de enige residenten - laag seizoen - in het mooie resort. Het restaurant is gesloten maar dat is geen probleem want in Mongu hebben we voldoende proviand kunnen opslaan voor drie dagen en dan hebben we nog altijd onze noodrantsoenen.


we kampeerden in dit sprookjesoord - dit is echt luxury

We zijn er uiteindelijk drie dagen gebleven en dat heeft te maken met een diefstal

Vandaag hebben we geleerd hoe de Zambiaanse rurale samenleving in staat is om hun problemen op een efficiënte manier op te lossen. Vanmorgen waren we klaar met onze douche. De FJ was al helemaal vol gestouwd en klaar om te vertrekken. De FJ-deuren waren gesloten maar niet op slot. Amper 5 minuten zonder toezicht toen we even weg waren naar de douches en slechts 10 meter ervan verwijderd. Lieve was de eerste die terugkeerde naar de auto en vond de deuren open met zand op de stoelen. Ik arriveerde een tijdje later en ontdekte de open tas van onze OBD2-scanner. De scanner was weg en ook mijn 5 $ horloge bleek verdwenen. Gelukkig, alleen deze items zijn gestolen en niet de computers, IPads en iPhones ..!

Een paar minuten later kregen we het bezoek van de resortmanager want die wist dat we zouden vertrekken. We laten zien wat gebeurd is. Bijna direct komt een vrouw en een man van zijn staf en die begonnen voetafdrukken te zoeken rond de FJ en bij de kleine poort naar het witte zand van de oever van het meer. Wat later volgen we hen naar het piepkleine dorpje in de buurt, maar daar lopen alleen kinderen en een dame en een man die wat verder een verdorde boom staat te hakken.

De mensen van het resort zijn ondertussen al zeker dat de dieven kinderen moeten zijn geweest en ze zijn er vrij zeker van dat ze ze snel zullen vinden. Wij verbaasd over zoveel vertrouwen de schuldigen zo snel te kunnen vinden.
Een uur later krijgen we het bezoek van enkele dorpelingen en ze hebben mijn vernietigde scanner bij. Helemaal uit elkaar getrokken. En nog een paar minuten later komt een vrouw en op haar open handpalm ligt mijn polshorloge en een aansteker. Die laatste hadden we nog niet als vermist gezien.

Wat later in de bar worden twee knapen van 11 jaar naar ons gebracht, de daders. We konden niet met ze praten omdat ze geen Engels konden. Met de kinderen en hun moeder is de manager nu vertrokken naar de politie.
Het is al namiddag de manager is terug en ik pols naar het verloop bij de politie. Omdat ze jonger zijn dan twaalf hoeven ze niet naar de gevangenis te gaan komen we te weten. Hun straf: Op drie verschillende tijdstippen zullen de boefjes zweepslagen te verduren krijgen en hun ouders de les gespeld worden hoe zij hun kinderen moeten opvoeden. De resortmanager zal de uitvoerder en instructeur zijn. Ondertussen heeft de manager al een fijne tak van de schors ontdaan, die zal als zweep moeten dienen. En nu horen we het gehuil en gekrijs van de twee jongens die hun eerste straf ondergaan in het bijzijn van de ouders en enkele getuigen.
Een heel andere manier om gerechtigheid plegen.....!

zo vond het personeel onze scanner terug in de bosjes van het naburig dorp
we dronken een biertje om te bekomen van de emoties
Voor meer foto's van onze rit en ons verblijf in Ikythe Luxury Resort klik hier

Kafue NP

380 km tot onze volgende stopplaats. De weg is aanvankelijke in goede staat. We zijn al een paar checkpoints voorbij. Wij moeten niet stoppen en ook waar wegtaksen worden geïnd mogen we door. We hebben tenslotte aan de grens een fikse roadtaks betaald. Eenmaal wil een vrouwelijke politieagente onze documenten zien maar alles verloopt vriendelijk.

Het regenseizoen is begonnen en dat merken we ondertussen wel want we hebben al drie tropische onweren meegemaakt. Goed voor het wegspoelen van al het opgehoopte slijk aan de FJ. Wij hebben de goede weg al een tijdje achter ons en nu krijgen we afgewisseld asfalt met potholes, rood slijk met potholes en soms een paar kilometer goede wegstroken. Wij zijn weer op zo een rode slijkerige wegstroom aanbeland.

De auto voor ons zoekt de plaatsen met de minste gaten en ribbels. Daardoor laveert hij van uiterst links naar uiterst rechts over de baan. Ik kan hem niet gemakkelijk voorbij vanwege zijn nogal brutale maneuvreren. Uiteindelijk lukt het wel. De weg staat vol plassen, op het moment dat ik langsrij wil hij plots naar rechts. Ik kan hem nog net vermijden door mee verder naar rechts te sturen. Wat verder stop ik voor een diepe greppel, ik sta langs de rechtste kant van de weg even stil en de donkergroene Toyota van daarnet komt links naast mij gereden. Zijn raam staat open en roept iets. Ik versta niet wat hij zegt maar ik zie wel dat hij met zijn vinger wijst naar een aantal rode slijk spatten op zijn grijze vest. Ik begrijp dat hij mij verantwoordelijk wil stellen voor zijn schade. Alvorens het tot een oplaaiend conflict te laten komen druk ik het gaspedaal in.

onze kampeerplaats in Kafue National Park. We hoorden leeuwen en nijlpaarden maar hebben ze niet gezien

Wij zijn al een tijd in het NP en het enige wild dat we zagen waren apen en impala’s. Wij zijn nu aan de receptie van het
resort en onze auto wordt bestormd door een zwerm tse tse vliegen. Deuren en vensters toehouden zegt de receptionist want anders zit uw auto vol met die akelige vliegen. Niet makkelijk als je kampeert. Maar gelukkig verdwijnen die vliegen bij valavond of is het omwille van het fel rokend houtvuur dat Pizo de terreinbewaker heeft aangestoken? Pizo heeft het vuur aangestoken om ons te behoeden van leeuwen, nijlpaarden en andere wilde schepsels.

Zaterdagmorgen 9 februari.
Er waren vannacht een hippo en een olifant op bezoek geweest naast de FJ vertelt ons Pizo terwijl hij bezig is onze vaat van het ontbijt te wassen. Er zijn nog geen zwermen tse tse vliegen die ons belagen. De elektrische tent en de luifel opvouwen is in een wip gedaan. We nemen afscheid van onze medekampeerders uit München, vader en zoon Stefaan en Johannes die enkele weken in Zuidelijk Afrika reizen. Wij moeten nog afrekenen aan de receptie een 100 meter verderop en overleggen welke route te nemen naar Ithezi Thezi in het zuiden van het park aan een groot stuwmeer. We zijn beducht voor de modder want gisteren reden we wel niet vast op een smal weggetje of misschien beter gezegd een beekje naast de Kafue rivier, maar dat was absoluut niet de favoriete biotoop voor Lieve. Die zag al de FJ afglijden in de rivier tussen de hippo’s en de krokodillen.
We kiezen de weg door het park maar na twintig kilometer moeten we de Kafue over geraken, volgens onze kaarten is er een pont om de machtige stroom over te steken. Maar als we aan de steiger aankomen zijn we daar moederziel alleen. Geen overzetboot, het is “ green season “ regenseizoen dus laag seizoen!

in het regenseizoen rijden in Zambia is niet alles maar we hadden de dag voordien al erger meegemaakt maar we waren te gespannen om foto's te nemen

Op de Freedom Highway 45 km verder is er een afslag naar Ithezi Thezi. Die begint als nieuwe asfaltweg maar een kleine 30 km verderop aan de slagboom van het ranger station verandert die in een rode zandweg. Ja de volgende 60 km is een zandweg en ja er is benzine in Ithezi Thezi zegt de vrouwelijke ranger die onze namen en wagen registreert.
De zandweg heeft ook te lijden van de vele regens en af en toe moeten we door rode slijkerige en met water gevulde putten door. Geen probleem voor FJ!

We zijn aangekomen in het stadje en onze eerste zorg is benzine. Er is een benzine verdeelpunt maar om benzine te krijgen moeten we eerst een voucher zien te bemachtigen bij het Desco kantoor dat op de top van een naburige heuvel schijnt te liggen. Aan het verdeelpunt komen we te weten dat er geen benzine voorradig is en dat we pas maandagmorgen bij Desco terecht kunnen.

hier verbleven we noodgedwongen twee nachten, aan een stuwmeer van de Kafue rivier, omwille van benzineschaarste maar dat was geen straf

De redding

Het resort aan de oevers van het stuwmeer heeft betere tijden gekend. Zo te zien zijn hier niet veel kampeerders verbleven want op de plaats waar wij willen staan is er geen elektriciteitsnet dat nog werkt. Niet dat we dat absoluut nodig hebben want onze zonnepanelen houden de beide batterijen op peil voor zover we niet onder bomen staan.

We hebben kennis gemaakt met de 65 jarige Cypriotische eigenaar Jorgos. Hij vertelt dat hij 45 jaar geleden uit Cyprus is vertrokken en hier in Zambia in het begin alle mogelijke klusjes heeft uitgevoerd om te overleven. Nu heeft hij hier ook nog, wat verderop een grote boerderij, in Lusaka een warenhuis keten en een hotel. Hij rookt de ene sigaret na de andere en aan zijn postuur te zien schijnt hij ook een grote levensgenieter te zijn. Als ik hem vertel dat we een benzineprobleem hebben dan belt hij onmiddellijk een van zijn mensen in Lusaka. Die moeten 6 jerrycans met twintig liter vullen en zorgen dat ze morgen,zondagnamiddag, hier zijn.
Het was wel nacht als ze zijn aangekomen omwille van de stortregens onderweg, maar nu maandagmorgen hevelen zijn mannen twee van die benzinevaten in de FJ. We kunnen richting Lusaka vertrekken.

zalig lezen aan het meer
Voor meer foto's van het Kafue National Park klik hier

Naar Lusaka

Ithezi Thezi ligt al 90 km achter de rug. Niettegenstaande de hevige onweders van gisteren was de weg goed berijdbaar. We zijn terug op de Freedom highway en rijden nu richting Lusaka. Het Kafue park hebben we ook al verlaten, we hebben uit gecheckt aan de Oost poort. Nu loopt de weg door vele dorpjes en op de weg is er nu verkeer vooral van fietsers. Het valt op dat de fiets in Zambia een vaak gebruikt voertuig is en niet alleen om zware zakken te vervoeren. In de verte komen de donderwolken alweer opdagen en her duurt niet lang of we krijgen de gutsende waterval over ons heen, goed om het rode slijk van de FJ af te spoelen.
Een paar regenvlagen later en drukker wordend verkeer en we zijn in Lusaka, de hoofdstad. Een stad met meer dan een miljoen inwoners.

aangekomen in Lusaka
op straat kan je alles kopen

Restitutie?

Het is maandag 11 februari.
We hebben afspraak gemaakt met de baas van het Ikithe resort waar we onze OBDII scanner zijn kwijtgespeeld. Bij toeval verblijft hij in een hotel op 1 km van onze kampeerplaats. Mr Longa staat ons al op te wachten als we de receptie van het 5 sterren hotel binnenstappen. Een vriendelijke en beminnelijke jonge man die ons weet te vertellen dat hij geen oplossing heeft gevonden om aan een nieuwe scanner te geraken. Hij is naar zijn zeggen nochtans zelf tot bij Bosch en andere specialisten gereden, want zegt hij per telefoon gaat dat niet, want die worden niet altijd opgenomen. Ik had zelf al uren op het trage internet zitten surfen en ook moeten vaststellen dat dit soort toestellen niet op de markt is in Zambia. Die betaalbare systemen komen meestal uit China maar dan is de leveringstijd maart april.

Zuid Afrika misschien, zeg ik tegen Mr Longa. Onmiddellijk neemt hij zijn smartphone en belt een collega op in Johannesburg. Het idee is snel gevormd om in Johannesburg een toestel aan te kopen en het te laten vervoeren naar Lusaka. Als dat zou lukken is de scanner hier donderdag of ten laatste vrijdag. Elke dag is er een bus die het traject van 2000 km aflegt tussen Joburg en Lusaka.
Na een drankje en een rondgang in het spiksplinternieuwe hotel van de Mattis groep beheerd door Mr Longa nemen we afscheid in de hoop dat we straks een WhatsApp bericht krijgen dat de man in Joburg een toestel heeft gevonden.

Hoera de manager van het resort liet een scanner komen vanuit Zuid Afrika

De WhatsApp is ondertussen aangekomen met enkele foto’s van het toestel dat ze wilden kopen maar door het drukke verkeer stond de man in Joburg voor een gesloten deur. Morgen vroeg gaat hij opnieuw, beloofde Mr Longa ons per telefoon en vrijdagnamiddag is het hier.
Het was bang afwachten of de opzet zou lukken maar daarnet kregen we een telefoontje dat het toestel in het hotel was en of Mr Longa himself het zou brengen. Nee, nee we moeten toch nog een paar boodschappen doen we pikken het wel zelf op.
Toch nog een redelijk duur ding, die scanner, zonder te spreken van al die bemoeienissen om het hier in Lusaka te krijgen. Even testen! En hij werkt, perfect. “ How much do I own you Mr Longa” vraag ik, hopende dat de verzekering van de Mattis groep zou tussenkomen. “ Insurance doesn’t cover the theft, only goods from guests inside a chalet. But our organisation will do.”
Met een grote dankjewel nemen we afscheid van de charmante Mr Longa. En misschien komt hij wel nog eens naar Antwerpen.


We vierden Sint Valentijn in het restaurant van hotel Le Elementos in Lusaka waar Mr Longa Manager is

Reiservaringen uitwisselen


Een verplicht verblijf van 5 dagen in Lusaka was niet echt een straf. Ondertussen hebben we van een Valentijn diner genoten in ‘ Le Elementos’ het sjieke Hôtel van Mr Longa. Op de kampeerplaats maakten we uitgebreid kennis met Chantal en Carsten, een Zwitsers koppel uit Hagen in de Argau met een sabbatjaar, op reis door Zuidelijk Afrika. En er was Hervé uit noord Frankrijk die al de halve wereld is rondgetrokken op de fiets en David, Schot van geboorte maar wonend in Australië. Ook hij heeft al de halve wereld rondgereisd met een oude kleine 180 cc tweetakt Yahama. Zijn huidige reis is enkele maanden geleden begonnen in Schotland en hij wil over enkele weken in Kaapstad eindigen! Van echte globetrotters gesproken! Respect.
David vertrekt met zijn Suzuki 185

Kan het nog meer?

Zoals overal waar we reizen is de gsm en de smartphone deel van het dagelijkse leven geworden. Hier in Zambia valt dat bijzonder op. Overal zijn er venters die voor de grote operatoren gebruikstijd proberen te verkopen. In ieder dorp met wat betekenis zie je ze staan de vierkante metalen cellen van 1,5 meter op 1,5 meter en 2,5 m hoog, met rondom openklappende metalen luifels. Ze zijn fel gekleurd, geel voor MTN, rood voor Airtel en groen en blauw. Ze staan soms met trossen bij elkaar. Telkens we die ontwaren vragen wij ons af hoeveel duizenden van die cellen er in Zambia staan? Er moet dus een grote markt zijn voor de telefoon operatoren.

De prijzen voor telefonie ( talk time) en data vallen best wel mee, een fractie wat wij in Europa betalen. Een recent onderzoek naar wat de besteding is van de Zambianen geeft onthutsende informatie. Bij de lage inkomens kan tot 50% van het inkomen gaan naar het gebruik van internet en telefoon!

In ieder dorp met wat betekenis zie je ze staan de vierkante metalen cellen van 1 meter op 1 meter en 2,5 m hoog, met rondom openklappende metalen luifels
Voor meer foto's over ons verblijf in Lusaka klik hier

Fantastische mensen


We hadden het al ervaren hoe vriendelijk de bevolking in Malawi is, de Zambianen zijn dat eveneens. En in het drukke verkeer van Lusaka kom je zelfs hoffelijke bestuurders tegen en dat is bijna een uitzondering in zuidelijk Afrika!
De ervaringen met Mr Longa, bovenop de gratis Scanner werden we ook nog eens aangenaam verrast toen we vaststelden dat de rekening voor ons 7 gangen diner in ‘Le Elementos’ met de helft was verminderd!
Samuel de gids van het bezoekers centrum aan de Ngonye watervallen, schreef ons gisteren nog een mail dat hij zeer intensief naar onze vermiste drone is op zoek gegaan met de hulp van mensen van het naburig dorp en vissers. Hij vond het zeer spijtig dat hij de drone niet had gevonden en dat hij bezorgd was over het verlies van onze camera!! Ook dit is Afrika (TIA)!

 
 
 
 
 

 

 
02/02/2019
24/01/2019
22/01/2019
18/01/2019
17/01/2019
13/01/2019
Depart of part 4
12/01/2019
05/06/2018
30/05/2018
09/05/2018
14/03/2018
02/02/2018
25/01/2018
05/01/2018

Depart of part 3
05/01/2018

04/06/2017
28/05/2017
20/05/2017
02/05/2017
06/04/2017
09/03/2017
24/02/2017
23/02/2017
20/02/2017
15/02/2017
29/12/2016
28/12/2016
Depart of part 2
28/12/2016
08/05/2016
15/04/2016
08/04/2016
27/03/2016
 
 






Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-

Z

A

M

B

I

A

-